Met een 6,5 week oude en nuchtere Evi gingen wij, in de ochtend van 10 december 2010, onderweg naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis. Dat ze nuchter moest zijn, was bijna nog spannender dan de hele operatie. Want voor Evi geldt: geen voeding = eerste huilen, daarna krijsen tot ze schor is.
In het ziekenhuis moesten we ons eerst melden bij een centrale balie. Daarna werden we doorgestuurd naar de afdeling ‘Kikker’. We werden opgevangen door een aardige verpleegster, waarna we op een zaaltje gezet werden waar nog drie andere baby’s lagen. Om 8 uur waren we in het ziekenhuis, om 10 uur zou Evi geopereerd worden. Maar het liep allemaal wat uit en het werd al snel 11 uur. Evi mocht gelukkig om 9 uur nog een paar slokjes warm water. Zo had ze toch nog iets warms in haar maagje.
Evi lag enkel in een luier, gewikkeld in een omslagdoek in Peters armen. We mochten allebei meelopen tot aan de operatiekamer. We mochten niet mee naar binnen. De operatie met alle voorbereidingen zou ongeveer een uur duren. Na nog een kwartiertje wachten, kwam de chirurg naar ons toe. Hij legde ons nog eens uit wat hij ging doen bij Evi en vroeg ons of wij vragen hadden. Die hadden we niet: we wilden dat hij snel met de operatie zou starten. Daarna droegen we Evi aan hem over en verdwenen ze beiden achter de deur. Ik had er niet veel moeite mee. De verpleegster die ons begeleidde, vond dat ik ontzettend kalm bleef. Ik vond het belangrijk dat Peter en ik kalm bleven. Evi zou merken als wij zenuwachtig en nerveus zouden zijn en dat zou haar niet helpen.
Ik was, ongeveer 40 minuten later, mijn vanille-yoghurt toetje naar binnen aan het werken, toen Peters mobiel ging. Het was de verpleegster van de afdeling ‘Kikker’; of één van ons snel naar Evi toe wilden gaan met een flesje melk. Ze lag in de uitslaapkamer en huilde van de honger.
Er stonden er vier verpleegsters rond Evi’s bedje om haar te troosten. Snel aaide ik haar over haar bolletje en stopte de fles met warme melk in haar mondje. Binnen 10 minuten was het flesje leeg.
Evi was gedurende de operatie gewoon bij gebleven, zo vertelde de chirurg en de anesthesist. Ze had alleen een ruggenprik toegediend gekregen. De meeste baby’tjes vallen dan in slaap, omdat het gevoel uit de beentjes wegtrekt, maar Evi niet. Zij had lekker op haar speentje gesabbeld en iedereen vertederd met haar lieve blik. De verpleegsters waren weg van haar: als wij haar niet meer wilden, dan waren er genoeg kandidaten die haar mee naar huis wilden nemen. ‘Nee, ze gaat morgen gewoon met ons mee naar huis’, lachte ik nog naar de anesthesist. Hoe had ik kunnen weten dat het zo anders zou gaan….
De uurtjes daarna verbleven we op de zaal met drie andere baby’s. Eén daarvan was baby Guus, die na een vrij simpele ingreep, maar geen voeding binnen kon houden. Zijn ouders waren ten einde raad, want geen voeding binnenhouden betekent niet naar huis mogen. Guus was slechts vier weken oud.
Met Evi ging het goed; ze dronk, poepte en plaste goed. Ze sliep lekker in haar bedje en lag af en toe wakker in onze armen. Ik bleef tot 21.30 uur bij Evi en Peter. Daarna ging ik naar huis. Even één nachtje alleen thuis slapen en morgenochtend kon ik Evi en Peter weer ophalen.
Toen ik de volgende ochtend in het ziekenhuis kwam, zag ik al aan Peters gezicht dat er iets mis was; Evi was ’s nachts ziek geworden. Ze had koorts en Peter had uren met haar wakker gelegen. Ze huilde veel. Een zuster had Evi ’s nacht ook nog even meegenomen en getroost, zodat Peter een beetje kon slapen. Peter was na een uur wakker geschrokken en had zich afgevraagd of die verpleegster wel een echte verpleegster was. Twee dagen voor Evi’s operatie was er in Duitsland een baby’tje uit een ziekenhuis ontvoerd door een vrouw vermomd als verpleegster. Na even zoeken vond Peter de verpleegster met Evi op schoot in één van de kamers.
Maar feit bleef: operatie geslaagd, Evi ziek. We mochten niet naar huis totdat de koorts helemaal weg zou zijn…
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
