Aan sommige dingen kun je echt niks doen. Ze gebeuren, soms zelfs als je er vlakbij staat. Je bent en blijft een mens en heel af en toe ben je gewoon afgeleid. Ook als het om je kind gaat. Als je geen kinderen hebt, dan vraag je je wel eens af hoe sommige dingen kunnen gebeuren.
Een paar jaren geleden belde ik op een dag mijn beste vriendin. Gewoon om even te vragen hoe het met haar en haar zoontje ging. Haar zoontje was toen 1,5 jaar oud en ze vertelde dat hij, net de dag daarvoor, een glas (net gezette) thee over zich heen had gehad. Een deel over zijn gezichtje, de rest over de schouders. Je begrijpt een behoorlijk drama was dat.
Mijn vriendin is heel nauwkeurig en voorzichtig en ik heb me bij haar nooit afgevraagd of het een domme actie was om een glas loeihete thee op tafel te zetten waar je kind bij kan. Maar verwijtende blikken van de buitenwereld heeft ze zeker wel gehad. Maar één ding wist ik zeker de afgelopen maanden: mijn vriendin is veel nauwkeuriger en voorzichtger dan ik, dus als haar zo iets kan overkomen, dan kan het mij zeker overkomen. Ik ben een echte theedrinker, maar tegenwoordig doe ik een flinke scheut koud water bij de hete thee. Dan maar wat minder lekkere thee.
En dan gaan er een aantal maanden voorbij en zie je dat je baby steeds meer een dreumes wordt. Zo kan ze nog maar net omrollen, al snel daarna wordt er gekropen. Zo kan ze met de loopwagen onder de tafel doorlopen; een dag later knalt ze vol met haar voorhoofd tegen de rand van de tafel. Plotseling past ze er niet meer onder door. Na nog ongeveer 10 keer haar hoofd gestoten te hebben, krijgt ze eindelijk door dat ze om de tafel heen moet lopen.
Nog een paar maanden later en een paar centimeter verder de hoogte in, beseft ze dat er dingen op tafel staan. De accessoires, waxinelichtjes en bloempotten, worden op veilige afstand weggeschoven. Af en toe zie je dat ze probeert met één van haar handjes het tafelblad te raken, maar dat lukt nog lekker niet.
En dan plotseling twee weken later, hoe je ook je best doet, gaat het toch een keer verkeerd. Ik had een (grote, zware) rolmaat uit de garage gehaald om wat ramen op te meten. Je wilt toch weer eens een keer andere raamdecoratie aanschaffen. En dan gaat de bel. Je legt zonder na te denken de rolmaat op de tafel en loopt naar de voordeur. Evi kan best even alleen in de kamer blijven, ze kan daar geen schade aanrichten, denk je. Net als je de kamer weer binnenloopt, hoor je een knal. De rolmaat ligt nog geen centimeter bij haar voetjes vandaan. Dat gebeurde mij dus. En toen besefte ik: het had best een kopje hete thee kunnen zijn.
Je bent en blijft en mens die wel eens afgeleid is. En als je kind op datzelfde moment in de gaten heeft dat er iets staat waar hij of zij eigenlijk niet aan mag komen, dan kunnen er dingen gebeuren die je absoluut niet wilt. Dit doe je als moeder natuurlijk niet expres, maar het voelt wel verrekte rot, klunzig en onverantwoord. Toch zul je versteld staan hoeveel moeders iets ‘doms’ is overkomen. Elke baby is wel eens iets overkomen: van de commode afgedonderd, een stuk krant opgegeten of van de trap gestuiterd (‘oeps, was het traphekje niet dicht?’). Ikzelf ben als baby bijna gestikt in een Lego-blokje. Gelukkig heeft mijn broer me bij mijn voetjes gepakt, op de kop gehouden en flink geschud (de voorloper van de heimlich-greep, zeg maar…). Meestal lopen dit soort ongelukjes gelukkig wel los. Zo ook bij het zoontje van mijn vriendin. Hij heeft er geen littekens aan overgehouden. Maar het blijft toch uitkijken met hete thee…
Angela Gijzel (32 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
