Tips voor werkende ouders

De thuisbevalling gaat niet door! Vorige week werd de baby te klein bevonden en was mijn bloeddruk licht gestegen (gek hè?). Ik moest drie dagen na de metingen nogmaals naar terug naar het ziekenhuis voor een bloeddrukmeting. Ik vond het niet nodig dat Peter mee zou gaan, dus daar zat ik samen met mijn gierende zenuwen: ‘Please, laat mijn bloeddruk oké zijn, please, please...’

Natuurlijk was mijn bloeddruk te hoog en zou ik een half uur aan een bloeddrukmeter worden gelegd. Na twee metingen was de bloeddruk zo hoog, dat de gynaecoloog binnen kwam, op het scherm keek en meteen zei dat er op de kraamafdeling een bed voor mij werd gereed gemaakt. Ik werd opgenomen, of ik mijn spullen wilde pakken en mij op de kraamafdeling over een uur wilde melden. Ik was innerlijk helemaal van slag: mijn oordeel was geveld. Ik belde Peter op, die er ook niet veel van snapte en zo’n anderhalf uur later zaten we op een kraamsuite, te luisteren naar een verpleegkundige. En toen werd ons verteld dat ze de bevalling morgen zouden gaan opwekken. Eerst het voorwerk (wat wel tot een dag of vijf kan duren!!) en daarna inleiden. Toen Peter en ik weer even alleen waren, gaven we toe dat dit toch erg snel ging.

Nog wat later lag ik aan een ctg en een bloeddrukmeter. De baby was, ik denk door mijn stress, wakker en schopte er hevig op los. Mijn bloeddruk was eerst wat hoger (net als mijn hartslag), maar werd na diverse metingen steeds lager. Voor het avondeten, na het eten en voor het slapen gaan, werd mijn bloeddruk weer gemeten. Alle drie keren was deze mooi, niet perfect, maar er was geen reden tot bezorgdheid.

Peter kwam ’s avonds weer langs. We hebben samen in het ziekenhuisbed ‘Bonje met de buren’ gekeken. Er zijn dus altijd ergere dingen in de wereld....
De verloskundige kwam nog vertellen dat de bevalling absoluut niet opgewekt zou worden. Mijn lichaam was er nog niet klaar voor en dan zou de bevalling wel eens erg zwaar kunnen worden.

Die nacht heb redelijk goed geslapen in het ziekenhuis. Om half 7 schrok ik me rot; er stond een zuster aan mijn bed om mijn bloeddruk op te meten. Mijn bloeddruk steeg er gelukkig niet van, maar was zelfs perfect. Rond 9 uur zat de verloskundige weer aan mijn bed. Ze had geen reden mij te laten blijven in het ziekenhuis. De bloeduitslag was prima. Als de ctgscan weer goed zou zijn, dan mocht ik naar huis.
Een kwartiertje later lag ik aan het ctg. De baby deed het perfect en de verloskundige schreef er zelfs de aantekening bij: ‘fraai ctg’. Om 10 uur werd ik ontslagen en kleedde ik me om. Peter bracht me thuis.

Eenmaal in de medische malle molen, dan zit er je ook echt in. Ik mocht wel naar huis op vrijdag, maar op zondag zat ik weer aan het ctg en werd mijn bloeddruk weer om de vijf minuten gemeten. De bloeddruk was de eerste meting iets te hoog, maar niet verontrustend. De 6 of 7 volgende metingen daalde mijn bloeddruk en ook mijn hartslag. Het ctg was ook weer prima.
Vandaag is het maandag en wordt de baby gemeten. Morgen moet ik weer aan het ctg en de bloeddrukmeter. En dan gaan ze eventueel beslissen of de bevalling opwekken toch niet beter zal zijn...

In mijn omgeving is iedereen blij dat ik zo goed onder controle sta. En natuurlijk is het heel erg fijn dat het allemaal zo goed geregeld is in Nederland. Maar als je zwanger bent van je eerste kind en niet weet wat je van een bevalling moet verwachten, is de medische molen geen geruststelling. Niet voor mij. Lichamelijk zijn de laatste loodjes heel goed te doen, maar mentaal is het een ander verhaal. Ik had mij deze laatste weken anders voorgesteld, willen genieten, maar dat lukt nu niet. Als mijn lichaam even uit balans is, dan ligt het oordeel van mij en de baby in handen van een aantal artsen. Zij beslissen (in plaats van de natuur) wat het beste is. De kunst is om mij erbij neer te leggen, maar in plaats daarvan is het voor mij een stressfactor. Relativeren is op dit moment, in week 38 van de zwangerschap, gewoon niet mijn beste eigenschap.....

Angela Gijzel (31 jaar, 38 weken zwanger)

Lees meer columns van Angela Gijzel

Lees hier meer columns van andere columnisten