Bijna 7 maanden zwanger. De babykamer is klaar, de kinderwagen staat al in de woonkamer, de geboortekaartjes zijn uitgezocht, de tekst erin is opgesteld, de naam ligt vast, de box wordt deze week bezorgd.... Ik leg deze week de laatste hand aan de adressenlijst. Nou, wat wil ik nog meer? Voor mijn gevoel ga ik over 2,5 week lekker rustig mijn zwangerschapsverlof in.
Het enige wat ik nog moet doen, is zo af en toe langs de verloskundige. Deze afspraken gaan over het algemeen snel. ‘Hoe gaat het?’ begint het altijd. Het gaat natuurlijk altijd goed. Dan begin ik maar over mijn vermoeidheid. Je moet toch iets mankeren, anders ben je niet echt zwanger. Meteen wordt mijn bloeddruk gemeten. Die is altijd goed, wat ik iedere afspraak bij de VK niet verwacht, omdat een veel te hoge bloeddruk een familiekwaal is. Mijn moeder heeft zelfs van mijn oudste broer vijf weken (!) in het ziekenhuis gelegen.
Vervolgens op de weegschaal, waarbij ik altijd in de verleiding kom om een kilo van mijn gewicht af te liegen, maar dat telkens toch niet durf ook al staat de VK er niet naast om het te controleren. De gegevens worden in een map geschreven met op de voorzijde een foto van een giga zwangere blote buik.
Zo dacht ik dat het ook het laatste bezoek zou gaan bij de VK. Maar eerst kwamen er papieren op tafel over onderzoek naar Q koorts bij zwangere vrouwen. ‘Maar natuurlijk doe ik daaraan mee!’ Ook de folder ‘Jouw bevalling: hoe ga je om met pijn’ wordt onder mijn neus gedrukt. Zogenaamd geïnteresseerd blader ik de folder nonchalant door. Ik wil daar nog niet mee bezig zijn. Bevallingspijn is maar pijn, dat voorbij gaat en wat je overhebt voor je kind. Ik ben benieuwd of ik na november er ook nog zo over denk.
Vervolgens kwam er een A4-tje op tafel: het geboorteplan. Wat voor een plan? De loop van een bevalling is toch afhankelijk van allerlei factoren. Hoe kan je hiervoor nou een plan opstellen? Het velletje papier gaat in de ‘dikke buik’ map en ik geef aan dat ik er naar zal kijken.
Thuis gekomen bekijk ik het papier meteen. Ik ben toch wel nieuwsgierig. Bij vraag 1 ga ik al nat: welke zwangerschapscursus volgt u? Geen dus. Het enige wat ik zag zitten, pas na de zomervakantie, was zwangerschapsyoga. Maar ik kreeg vorige week een afwijzing voor de lessen: ik was al te ver in de zwangerschap, dus ik zou te weinig lessen kunnen volgen, wat geen zin zou hebben. De vraag blijft dus even open, want zwangerschapszwemmen zie ik wel zitten. Alleen balen dat zwangerschapszwemmen gezien wordt als een aanvulling op bijvoorbeeld yoga.
Vraag 2: hoe wil je het hebben? Rustig of met veel mensen? Dat is niet moeilijk: rustig natuurlijk! Alleen Peter erbij, geen (schoon)moeders! Die waren er ook niet bij toen de baby gemaakt werd, bij het eruit komen van de baby krijgen zij ook geen uitnodiging.
Oké, de meeste vragen zijn wel logisch: in welke houding wil je bevallen? Aangezien ik nog nooit een bevalling heb meegemaakt en je in de meeste films vrouwen liggend of zittend ziet, schrijf ik dit maar op.
Foto’s tijdens de bevalling? Een makkie: absoluut niet!
Maar dan: hoe wil je het eerste uur doorbrengen? Euh, al dan niet hechtend?
En: Wat wil je dat er met de placenta gebeurt? Weggooien of bewaren?
Bewaren? En dan? Dan vries je het in net als je bruidstaart? Bak je het op? Na even googlen blijkt dat sommige mensen de placenta bij een boom in de tuin begraven. Ik zie onze hond het bloederige ding opgraven en het al kwispelend voor onze voeten leggen.
Rare vragen of niet: We leven in een ‘regelstaat’. Zoveel mogelijk zaken van te voren regelen en driedubbel vastleggen. Laten we maar blij zijn met ‘onze’ goede prenatale zorg.
Toch houd ik me vast aan de gedachte dat er in de Middeleeuwen ook baby’s ter wereld kwamen zonder cursussen, kraammatrassen, bedklossen, gaasbroekjes, tangverlossingen en pijnbestrijding. Zolang je maar touw en kranten in huis hebt, kan je baby ter wereld komen! (Bron: via google natuurlijk...)
Angela Gijzel (31 jaar, 31 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
