Evi was precies vijf weken oud toen ze voor het eerst naar het consultatiebureau ging. Peter wilde mee om te zien hoe het allemaal zou gaan. We kleedden Evi lekker dik aan, want het was ijzig koud buiten en Evi was nog steeds klein en licht.
Ik moet toegeven, ik zag er best wel een beetje tegenop. Je hoort toch wel vaak van die horrorverhalen over consultatiebureaus. Evi was nou eenmaal klein en licht, dus ik dacht dat daar wel ‘zwaar’ over gedaan zou worden. In plaats daarvan vond de verpleegkundige die haar woog en haar lengte bepaalde een ‘mooi en fijn poppetje’. De andere baby’s op het bureaus vonden wij ‘mega-baby’s’ en ze hadden van die lekkere spekbeentjes. Bij Evi was ik altijd bang dat ik een beentje zou breken als ik haar te wild zou aankleden.
Evi woog na vijf weken: 3290 gram. Een kilo zwaarder dan haar geboortegewicht! Ze was 49,5 cm lang. Wat waren wij trots! Ze was ruim 6 pond; voor ons was er een mijlpaal bereikt.
Daarna werd Evi nagekeken door de arts en aan ons werden enkele vragen gesteld. Toch een beetje onzeker gaven wij antwoord, want voor je gevoel weten zij hoe het volgens het boekje moet en wij moeten het wiel nog uitvinden met zo’n eerste kind. Gelukkig ging het zo helemaal niet. Ik vroeg nog hoeveel een vijf weken oude baby moet drinken. ’Zolang ze normaal groeit, niet te weinig, niet te veel, krijg het kind voldoende voeding. Vroeger had je daar richtlijnen voor, maar die hanteren we eigenlijk niet meer. Ieder kind is anders’. Ook Peter had nog een aantal vragen en daarna wilde ik Evi alweer oppakken om haar aan te kleden en naar huis te gaan. De arts wilde nog even de luier openmaken en nog wat onderzoekjes doen. Ze keek wat bedenkelijk: ‘Ik geloof dat ik een liesbreukje zie’. Een liesbreukje bij een meisje leek mij erg sterk, maar ja, zij is de arts. Daarna zag ze het niet meer, maar ze raadde wel aan om het even in het ziekenhuis te laten bekijken. Toevallig moesten wij de volgende dag met Evi naar het ziekenhuis, voor de nacontrole van haar ziekenhuisbezoek, drie weken daarvoor.
De volgende dag zaten wij in het ziekenhuis bij dezelfde kinderarts die drie weken daarvoor bij Evi een katheter naar binnen wilde brengen. Met deze actie had zij zich bij ons niet erg populair gemaakt. Peter gaf aan dat op het consultatiebureau gesproken was over een mogelijke liesbreuk, maar dat die daarna niet meer te zien was geweest. De kinderarts onderzocht Evi en ik dacht nog dat het allemaal wel los zou lopen. Nou, niet dus… Evi had inderdaad een liesbreukje. We werden doorgestuurd naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.
De volgende dag al kregen we bericht uit het ziekenhuis; direct na het weekend, op maandag, konden we al terecht op het spreekuur. Op deze maandag kregen we te horen dat Evi in dezelfde week nog, op vrijdag 10 december 2010, geopereerd zou worden. Er werd uitgelegd wat de ingreep inhield. Het viel eigenlijk allemaal reuze mee. Evi zou wel een nachtje in het ziekenhuis moeten blijven omdat ze nog geen 4 kilo woog. Peter zou bij haar blijven slapen. Ik zou Evi en Peter op zaterdag ophalen.
We kregen ook nog een gesprek met een anesthesist. Bij ingrepen zoals het verhelpen van een liesbreukje krijgen baby’s naast een algehele narcose ook een ruggenprik. De ruggenprik is bedoeld voor de napijn. Evi kon, gezien haar leeftijd, in aanmerking komen voor alleen een ruggenprik, zonder algehele narcose. Een algehele narcose is niet zo goed voor de longetjes en met enkel een ruggenprik werden de longetjes ontzien. Wij stemden daarmee in. We gaven wel aan dat als Evi in paniek zou raken en zou gaan huilen, ze alsnog een narcose toegediend zou krijgen. Dat kon gelukkig.
En zo leefden wij toe naar vrijdag 10 december. Dan zou Evi geopereerd worden en daarna konden we eindelijk echt gaan genieten van de kraamtijd. Ik maakte al plannen dat ik met Evi thuis de kerstboom zou optuigen om naar de gezellige kerstdagen toe te leven.
Maar Peter en ik hadden niet gedacht dat het allemaal zo anders zou lopen….
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
