Bij onze dochter Evi van bijna 7 weken oud werd hersenvliesontsteking geconstateerd na haar liesbreukoperatie. De nacht nadat Peter en ik dit te horen kregen, bleven we samen in het ziekenhuis slapen. We wisten allebei dat dit wel eens niet goed kon aflopen. Zo snel ze ter wereld kwam, zo snel waren we haar misschien wel weer kwijt.
De verpleegster vertelde dat Evi goed in de gaten werd gehouden en dat wij moesten proberen wat te slapen. Als een wonder vielen Peter en ik als een blok in slaap….
De volgende ochtend kwamen de verpleegster, een arts en een arts in opleiding de kamer binnen. Ze vroegen of we even mee wilden lopen, ze wilden wat met ons bespreken in een aparte kamer.
Het gevoel toen we op de gang liepen zal ik nooit vergeten; we kregen slecht nieuws. Evi zou het niet redden, we zouden zonder ons dochtertje naar huis gaan. Toen ik daar in die gang liep, wist ik één ding zeker: ik zou nooit, maar ook nooit meer zwanger willen zijn en een kind willen krijgen als Evi dit niet zo overleven. Ik wilde zo graag een dochter! Wat nou als het een jongetje zou worden? Zou ik net zoveel vaneen jochie kunnen houden als van Evi? En als het een meisje zou worden, zou zij dan een vervanging zijn van Evi? Ik begreep waarom ik altijd had getwijfeld om kinderen te krijgen; om de zorgen te voorkomen die we nu hadden. Als je een kind krijgt, zou er in plaats van een moederkoek een garantiebewijs uit moeten komen! Een garantiebewijs dat jouw kinderen jou zullen overleven. Een garantiebewijs dat jij, als ouders, eerder onder de grond ligt dan je eigen kind. Bestond er maar een dergelijk garantiebewijs…
Niet veel later zaten Peter en ik in een piepklein kamertje. Om ons heen zaten de drie mensen waarmee we even daarvoor de gang waren opgelopen. Ik voelde me beklemd tussen die mensen en wist dat als er nu slecht nieuws zou worden verteld, ik flauw zou vallen.
De jonge arts in opleiding begon haar verhaal bij het begin: dat was bij de liesbreukoperatie. Na ongeveer een zin of 10 wist ik nog niet waar ze met haar verhaal heen wilde, maar Peter en ik durfden beiden niet haar op de man af te vragen hoe de toestand van Evi was. We waren te bang voor het antwoord.
En toen vertelde ze dat Evi aan de beterende hand was. Dat ze er vertrouwen in hadden dat het goed zou komen, dat ze reageerde op de vijf soorten antibiotica die ze in maximale hoeveelheden toegediend kreeg. Ze zouden morgen de lab uitslagen krijgen en dan was bekend om welke bacterie het ging. Er kon dan gestopt worden met het toedienen van de soorten antibiotica die niet geschikt waren voor de betreffende bacterie. Waarschijnlijk zou één soort antibiotica dan afdoende zijn. Evi bleek ook bloedvergiftiging te hebben, maar nogmaals ‘het zag er goed uit’. Ik begon te huilen en zei dat ik verwacht had, dat ze het niet zou redden en dat we een slecht nieuws gesprek zouden hebben. Peter gaf aan dat hij precies hetzelfde dacht. Dat wij met drie man sterk in een apart kamertje zaten, bleek gewoon protocol van het ziekenhuis te zijn.
We gingen terug naar de kamer, waar ondertussen de opa en oma van Evi, mijn schoonouders, waren gearriveerd. Dit goede nieuws konden we hen vertellen. Maar Evi was nog steeds erg ziek en hoewel wij erg blij waren dat ze er nog was, maakten we ons zorgen wat de gevolgen van deze ziekte voor haar zou zijn.
De volgende dag kreeg Evi nog maar één soort antibiotica. We kregen ook te horen dat ze nog twee weken in het ziekenhuis moest blijven. We zouden na de kerst pas naar huis kunnen. Het maakte ons niks uit; als Evi maar beter werd. Peter en ik sliepen om en om in het ziekenhuis bij Evi, overdag waren we allebei bij haar. We wilden altijd bij haar zijn en haar niet alleen laten.
Ook al hebben we geen garantiebewijs bij Evi geleverd gekregen, we hebben wel een klein vechtertje gekregen. En daar blijven we altijd trots op!
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
