Daar zaten we dan in het ziekenhuis met onze piepkleine, wat ijlende Evi van slechts 10 dagen oud. Ze werd zonder kleertjes in een couveuse (op een lage stand) gelegd. En toen kwam het onheil: de kinderarts kwam binnen. Ze begon Evi ‘lek’ te prikken met een infuus. Koorts kan duiden op een ontsteking en hoewel ze niet wisten of het om een bacterie of een virus ging, werd ze volgepompt met antibiotica.
Ik kon wel janken…. En dat gebeurde dus ook toen een vriendelijke verpleegster haar hand op mijn schouder legde en vroeg of het wel met me ging; ik was immers pas 10 dagen geleden bevallen. Daar kwamen de tranen. Het leek wel een nachtmerrie. Helemaal toen bleek dat al twee maal het plaszakje in Evi’s luier had losgelaten en de arts geen urine van Evi had kunnen opvangen. Evi moest uit de couveuse, er werd een grote bouwlamp boven haar aangedaan zodat er een katheter kon worden ingebracht… Hoe bedenken ze het: een katheter stoppen in een klein baby’tje van 10 dagen oud! Ik vond het barbaars, maar tegelijkertijd wist ik dat het voor haar eigen bestwil was. Even wilde ik de arts smeken om nog één keer een plaszakje te proberen. Maar er was gewoonweg geen tijd: het infuus was gereed om de antibiotica toe te dienen.
Net op het moment dat de arts de katheter wilde inbrengen, begon ze tegen de verpleegster te roepen: ‘Snel, snel een potje’. En een paar seconden later hield de arts een potje met urine omhoog. Evi was zelf begonnen met plassen en ze hadden voldoende kunnen opvangen. Mijn hartritme nam weer een normaal tempo aan.
Na een paar uur zakte de koorts. Ik hoopte dat Evi de volgende ochtend naar huis mocht, maar dat zat er niet in. Haar bloed en urine werden op kweek gezet en de uitslag zouden we maandag of dinsdag pas krijgen. Afhankelijk daarvan werd bepaald wanneer ze naar huis mocht. We moesten er rekening mee houden dat, als het om een bacterie ging, Evi de antibioticakuur van een week in het ziekenhuis moest afmaken. Peter had die week verlof en we hadden zo gehoopt samen te genieten van een weekje met z’n viertjes thuis (onze hond ook meegeteld natuurlijk).
En zo hingen we dat weekend rond in het ziekenhuis. Gelukkig hadden we een kamer apart. We lazen wat, keken tv en knuffelden veel met Evi toen ze weer uit de couveuse mocht.
Ik had besloten Evi toch borstvoeding te geven, omdat ze zo klein was. Ik wilde het eigenlijk niet. Ik had en heb er niet zoveel mee en voelde me er niet prettig bij. Maar ik besloot mijn gevoelens opzij te zetten en haar een zo goed mogelijke start te geven. Ik vond dat borstvoeding daar dan maar bij hoorde. De borst geven, vond ik gewoon niet relaxed en ik besloot een kolfapparaat aan te schaffen. Evi leerde snel uit de fles drinken.
Maar kolven in een ziekenhuis is alles behalve een pretje. Ik voelde me net een koe.
Ik had drie opties: of met de hele handel naar het raam, of richting de deur, of op het toilet zitten. Het toilet viel meteen af; dat vond ik zo’n stomme plek. Richting de deur was ook niet handig; als er een verpleegster binnenkwam (en die liepen nogal vaak binnen) en er liepen bezoekers op de gang, dan kregen die een gratis peepshow. Dus dan maar de rolgordijnen naar beneden en met de rug naar de deur.
Maar toen de schoonmaakster met haar schoonmaakkarretje binnenkwam terwijl ik kolfde, vond ik het niet leuk meer. Ze excuseerde zich en vertrok snel weer, om vervolgens na een minuut of vier weer binnen te komen met de vraag of ik nog niet klaar was. Grrrr….
En toen ik de voeding zelf mocht wegzetten in de koelkast, zag ik dat de flesjes met ‘Evi’ erop, naast de flesjes borstvoeding van een zekere ‘Levi’ stonden. Als ik Evi de fles gaf die de verpleegsters brachten, hoopte ik maar dat ze echt een flesje met ‘Evi’ erop hadden gepakt….
Gelukkig ging het met Evi heel goed. Ze was koortsvrij. Peter en ik maakten het maar ‘gezellig’ op de kamer met onder andere de afhaalchinees. Uiteindelijk hebben we drie nachten in het ziekenhuis doorgebracht. Ik heb twee nachten bij Evi geslapen en Peter één. Het vertrekken uit het ziekenhuis, helemaal alleen, en Evi en Peter daar achterlaten, was alles behalve leuk. Het binnenkomen in je eigen stille en donkere huis, was raar en verdrietig.
Maandagmiddag mochten we naar huis! Evi was gezond verklaard. Het bleek niet om een bacterie te gaan. Oké, het was geen leuke ervaring, maar eenmaal thuis sliep de kleine Evi al wel zes uurtjes door. Elk nadeel heb z’n voordeel….
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
