Baas boven baasIk had nog bijna twee weken moeten werken voordat mijn zwangerschapsverlof, zes weken voor de uitgerekende datum, zou ingaan. Nog bijna twee weken om de boel op mijn werk af te ronden en over te dragen aan mijn vervanger.
In het weekend kreeg ik plotseling een ingeving dat er van alles voor de baby moest gebeuren. Ik waste alvast de kleinste maat kleertjes, de (hoes)lakentjes, moltons en dekentjes van de kleine. En hoewel ik afgezworen had de was voor de kleine te gaan strijken (voordat ik wist dat strijken bacteriedodend zou te zijn), stond ik dat weekend een paar uur te strijken. Peter snapte niet waarom ik mij zo uitsloofde en vond het wel humor dat ik lekker toch last had van nesteldrang. Ik zei toen: ‘ Ik kan het beter maar allemaal gedaan hebben, straks lukt het me misschien niet meer.’
Zou het een onderdrukt voorgevoel zijn geweest? Op dinsdagavond gingen we weer naar de verloskundige met het idee dat het hetzelfde zou gaan als al die keren daarvoor. Het begon natuurlijk met het gebruikelijke bloeddruk meten en wegen. Ik was nu 32 weken zwanger en de verloskundige zou gaan kijken of de placenta nog voor de, laten we zeggen, ‘uitgang’ lag. Dit was geconstateerd tijdens de 20 weken echo. Maar de placenta lag nu goed.
Toen besloot de verloskundige de baby op te meten. Eerst het hoofdje, toen het buikje en ook het dijbeentje mocht van de partij zijn. Naast de afbeelding van ons kindje op het scherm, verscheen ook de zwangerschapsweek.... 28 weken en een paar dagen.
Euh...ik was toch 32 weken zwanger?!
De verloskundige zat even later achter haar bureau ons kindje uit te tekenen in een groeicurve. Het hoofdje en het maagje raakten maar net de onderste lijn, het dijbeentje zat daar nog onder. ‘Goh, het is echt een kleintje zeg! Ik bel morgen het ziekenhuis voor een afspraak. Ik wil dat ze er naar kijken, want ze is wel erg klein. Niet slecht van slapen, hoor!’
En met die laatste woorden zaten we een minuut later in de auto. Helemaal niet verwacht dit nieuws. Oké, een achtponder zullen Peter en ik waarschijnlijk niet kunnen produceren, maar zo klein....?! Ik grap nog dat we ‘jammer genoeg geen tweede Doutzen Kroes op de wereld zouden zetten met zulke kleine beentjes’. Ik probeerde het maar een beetje te relativeren, niet meteen van het ergste uit te gaan, als er nog geen definitieve uitslag was. De baby bewoog veel,voor mijn gevoel had ze zoveel energie. Het hartje klopte goed. Zou er echt een probleem zijn? Had ik te weinig rust genomen? Had ik het te druk en te veel stress gehad de laatste weken? Was ik (en alleen ik) hier schuldig aan?
Of is onze dochter gewoon een klein ding? Wat moeten wij nou met een gemiddelde groeicurve, als Peter en ik beiden licht en klein waren bij de geboorte?
Donderdagochtend zaten we al in het ziekenhuis. Een gynaecoloog voerde een echo uit. Gelukkig was de navelstreng oké. De gynaecoloog gaf aan dat het inderdaad een klein kindje was. Maar als ze in de komende twee weken haar eigen groeilijn zou volgen, er niets aan de hand hoefde te zijn. Nog geen reden tot paniek, maar over twee weken zou er opnieuw een meting volgen. Als de groei onvoldoende zou zijn dan zou de placenta niet goed kunnen werken: dan krijgt de baby gewoonweg niet voldoende voeding. En dan zou er een ziekenhuisopname kunnen volgen.
Als ik thuis kom, bel ik meteen de verloskundige om de bevindingen van de gynaecoloog door te geven. En dan volgen de woorden: ‘Rust nemen. Niet meer werken, geen zware huishoudelijke taken meer uitvoeren. Zet nu even alles in op je zwangerschap. Je hebt je werk tot en met 32 weken kunnen volhouden, wees daar trots op, maar het is nu klaar.’
Ik mail meteen mijn werk om dit door te geven, ook wel een beetje uit angst dat ik me bedenk en maandag toch weer op kantoor zit.
Ach, ik moet eigenlijk nog maar anderhalve week werken. Deze anderhalve week heeft de baby mij harder nodig dan mijn baas. Sorry baas.... maar de keuze tussen de baby en het werk is dan makkelijk gemaakt. Het werk gaat wel door, ook zonder mij....
Angela Gijzel (31 jaar, 32 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
