Evi werd steeds zieker na haar liesbreukoperatie. Toen Evi verschoond moest worden, vroeg een verpleegster ons of we haar meteen even wilde temperaturen. Even later kregen Peter en ik een hartverzakking. Haar temperatuur was 39,5! Een paar weken geleden werd ze met spoed opgenomen toen ze 38,5 had. We raakten beiden in paniek en moesten worden gekalmeerd door de verpleegster.
Niet veel later kwam een arts langs. Er werd bloed afgenomen en dit zou op kweek worden gezet. Ook was er urine nodig en deze zou opgevangen worden met een katheter. Voor een plaszakje was geen tijd. Peter bleef bij Evi, terwijl ik misselijk in de hoek van de kamer stond. Een infuus werd ingebracht en er werd weer antibiotica in onze Evi gepompt.
Die nacht bleef ik bij Evi slapen. Nou ja, slapen…. Haar hartslag en ademhaling waren zo hoog dat iedere paar minuten het apparaat alarm sloeg. Een paar keer die nacht stonden er kinderartsen aan haar bed. Normaliter heeft een baby een hartslag van 130 of 140. Evi had op een gegeven moment 221 hartslagen per minuut. De verpleegster die haar avonddienst afsloot en Evi overdroeg aan de nachtdienst vertelde later aan ons dat zij, toen ze thuis was, contact had opgenomen met de nachtdienst: of zij Evi goed in de gaten wilden houden en op tijd een arts wilden waarschuwen, anders redde ze het misschien niet. Soms is het maar beter dat je bepaalde dingen achteraf hoort…
De dag erna bleef ze ziek en haar hartslag en ademhaling bleven angstig hoog. Met de antibiotica en paracetamol steeg haar temperatuur naar 39,9.
’s Middags stelde Peter voor dat ik naar huis zou rijden. Lekker even douchen thuis en schone kleding ophalen. Dat deed ik. Achteraf gezien was het een goede keuze om weg te gaan. Toen ik een half uurtje vertrokken was, was de dienstdoende kinderarts, een jonge gozer, langs geweest. De artsen vonden het vreemd dat ze nog niet wisten waar het in het lichaampje van Evi mis was. De artsen hadden besloten een lumbaalpunctie uit te voeren. Hiermee zou meningitis oftewel hersenvliesontsteking vastgesteld kunnen worden. De arts vertelde dat ze het wilden uitvoeren om hersenvliesontsteking uit te sluiten, want hij schatte de kans op minder dan 50% in dat het dat ook daadwerkelijk zou zijn. Evi had namelijk geen symptomen.
Toen ik terug in het ziekenhuis kwam, lag Evi diep te slapen. Ondertussen kreeg ze vocht via het infuus om wat voeding te kunnen minderen. Zo ziek als Evi ook was, ze bleef haar melk drinken. Maar het kostte haar jammer genoeg te veel energie, zodat ze het met twee flessen per dag minder moest gaan doen. Peter vertelde me dat de artsen de lumbaalpunctie bij Evi hadden uitgevoerd. Zo wit als een doek en met rode ogen was ze daarna teruggebracht naar de zaal. Zo’n punctie schijnt erg vervelend te zijn om te zien, daarom mag je er als ouders niet bij zijn. Een baby’tje wordt krom in een soort bocht gelegd om vervolgens in de rug te prikken. Ik kon wel janken, maar ik was blij dat ik niet wist dat het ging gebeuren, dat Peter mij hierover niet had gebeld en dat het nu voorbij was.
’s Avonds, het was ondertussen zondag 12 december 2010, kwam de kinderarts vergezeld met de verpleegster binnen. De lumbaalpunctie, bedoeld om hersenvliesontsteking uit te sluiten, had uitgewezen dat Evi wel hersenvliesontsteking had. Ik wist meteen dat dit niet goed was. Ik was erg overstuur. Peter bleef heel rustig en begon allerlei vragen te stellen. Gelukkig maar, want helder nadenken zat er bij mij niet in.
Even later vertelde ik aan de verpleegster dat ik niet meer op de zaal tussen andere baby’s, de ouders en visite kon zijn. Ze begreep dat heel goed en vond dat Evi met haar ziekte ook meer rust moest krijgen en minder geprikkeld moest worden. We kregen een kamer apart, met eigen douche en eigen wc. Wat een verademing was het om met z’n drieën te zijn…
Die nacht mochten Peter en ik samen blijven slapen bij Evi. We wilden niet alleen zijn. We wilden samen zijn als Evi het die nacht niet zou redden.
Ik heb zo vaak gezegd: Wat er ook gebeurt, de wereld blijft wel doordraaien. Die avond op 12 december 2010 stond de wereld voor ons stil…
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
