Ons gezin bestaat nu uit vier leden. We hebben vorig jaar onze eerste dochter Evi gekregen, maar we hebben ook nog een hondje; een vuilnisbakkenras en ruim 7 jaar oud.
We waren in 2003 een dagje naar Texel geweest. Nou ja, een dagje… Op het vaste land was het mooi zonnig weer, maar op Texel viel het weer wat tegen. Het was geen strandweer en na een paar uurtjes hadden we het wel gezien. We namen de boot terug naar het vasteland en ik begon maar weer over mijn wens om een hondje te nemen.
Peter is niet opgegroeid met honden en kon zich er dan ook niet veel bij voorstellen. Voordat we naar Texel gingen, had Peter bij een tankstation en krantje gekocht. In één van de advertenties werden puppies te koop aangeboden in Barneveld. Op de weg terug van Texel naar huis gingen we kijken. En daar was ze; een mooie pikzwarte puppie met bruine wenkbrauwen, een bruin befje en bruine pootjes. Heel lief, maar zo wild! Ik vond het geweldig, maar Peter vond de pup wel erg wild. We besloten om de pup te nemen, maar haar pas op te halen een week voor onze bruiloft, een week of twee later, want dan hadden we vakantie. We noemden haar Kymba.
Peter wende snel aan Kymba. Eerst was het nog wat onwennig. We gingen met haar op puppiecursus, maar onze hond bleek Oostindisch doof. ‘Kom!’ blijft nog steeds lastig te gehoorzamen. ‘Koekje?’ is een stuk simpeler, dan staat ze naast je. Ze is absoluut geen allemansvriendje en we vonden het dan ook best spannend hoe de situatie zou zijn met Evi erbij.
Kymba bekommerde zich niet om Evi. Maar ze merkte natuurlijk wel, dat als Evi een kik gaf, nieste of kuchte, Peter en/of ik naast het bedje stonden. Een kleine week na de geboorte van Evi begon Kymba ook kuchjes te geven. Acht dagen na de geboorte van Evi begon Kymba over te geven in de gang. Ze kreeg bijna geen adem en bleef kortademig. Ik was helemaal in paniek. Peter besloot die ochtend later naar zijn werk te gaan en eerst naar de dierenarts te gaan. Evi sliep door alle commotie heen. Toen Peter even laten de dierenkliniek binnenkwam, liep Kymba, gewoon normaal ademend, achter hem aan. Er was niets meer aan de hand. Ze had wel een gespannen buik en daartegen kreeg ze een prik. Eenmaal thuis bleef ze wat kuchen,maar vaak net als Evi ook een kik had gegeven. Wij deden het af als een gevalletje ‘aanstelleritis’.
Maar het werd toch erger, soms hoestte Kymba bijna haar longen eruit. We maakten ons zorgen. Na overleg met de dierenarts zou hij foto’s maken van Kymba’s longen en zou hij onder narcose slijm uit de keel weghalen. Kort nadat we deze afspraak hadden gemaakt, kregen we te horen dat Evi op diezelfde dag geopereerd zou worden aan haar liesbreukje. We moesten de afspraak voor de hond afzeggen. Toen Evi doodziek in het ziekenhuis lag, na haar operatie, ging het met Kymba nog slechter. De dierenarts dacht dat ze een luchtweginfectie zou hebben en dus kreeg ook de hond antibiotica, ontstekingsremmers en een hoestdrank. Terwijl wij in het ziekenhuis bij Evi verbleven, verbleef Kymba bij mijn schoonouders. Zij zorgden ervoor dat Kymba haar medicijnen binnen kreeg. Gelukkig ging het beter…. Ongeveer anderhalve week. Net voordat de antibioticakuur afgelopen zou zijn, begonnen dezelfde symptomen weer op te komen.
Peter en ik zaten in het ziekenhuis en toen waren we het zat. Kind ziek, hond ziek; dit moest allemaal voor het jaar 2011 in zou gaan, afgelopen zijn. Peter belde de dierenarts weer en vertelde dat het niet goed ging met Kymba. Diezelfde middag mocht Kymba langskomen. Er zouden foto’s gemaakt worden van de longen en het slijm zou uit de keel gehaald en onderzocht worden. Snel daarna kregen we de uitslag. Ik was doodsbang dat het kanker zou zijn; het zat al allemaal zo tegen. Maar gelukkig was dat het niet. Toch was Kymba behoorlijk ziek; bronchitis en een longontsteking. Ze kreeg een tweede sterkere kuur antibiotica, weer ontstekingsremmers en hoestdrank.
Vijf soorten antibiotica voor Evi en twee kuren antibiotica voor Kymba; we hadden aandelen in antibiotica moeten nemen!
Maar wat een geluk dat wij de beschikking hebben over dit middel, anders hadden we ons kind en ook onze hond inmiddels niet meer gehad.
Angela Gijzel (31 jaar, moeder van Evi geboren op 27 oktober 2010 met een gewicht van 2230 gram)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
