Ik was vroeger een moeilijke eter. Het avondeten was altijd een drama. Hoe vaak ik niet, helemaal alleen, nog met een koud bord eten aan tafel zat, zelfs als de afwas al was gedaan! Vooral van doperwten gruwelde ik. Aardappelen vond ik helemaal niks. En vlees met ook maar een randje vet of een draadje erin, daar kokhalsde ik van. Zelfs toen ik ouder was en wel eens uit eten ging met collega’s, dan zat ik altijd naast dezelfde collega. Dan konden we halverwege een gang snel van bord wisselen, zodat ik het lekkere van het ‘vieze’ eten niet steeds hoefde te scheiden (het zogenaamde ‘pielen met eten’).
Als kind was het eten bij vriendjes en vriendinnetjes een ergernis (vooral voor degene die het eten had bereid). Zelfs dan was ik aan het ‘pielen’ onder het toeziend oog van hun moeders. Een flinke klodder appelmoes bood enige uitkomst om het avondeten naar binnen te krijgen.
Vorige week moest ik eraan denken dat het eten bij mij als kind altijd zo’n probleem was. En aangezien wij een dochtertje krijgen en ik een meisje was dat als ze iets niet wilde (eten), het ook niet gebeurde, werd ik wat angstig dat de geschiedenis zich zou herhalen.
Ik houd nu nog steeds niet van gekookte aardappels, gekookte groente en een stuk vlees, dus we eten veel pasta’s en allerlei Aziatische gerechten met rijst en noedels. We zijn ook echte ‘wok-fanaten’. En als wij dan toch een keer aardappels eten, dan komen ze als stukjes uit de koekenpan of als stroken uit het frituurvet. Hooguit één keer per week.
Maar straks? Hoe gaat het straks als ons kind met de pot gaat mee-eten? Alleen maar noedels, rijst en pasta’s voorschotelen lijkt mij niet zo’n goed idee. Van kleins af aan moet ze toch ook de Hollandse pot leren eten. Van ons eetpatroon krijgt ze zeker een stel sleetogen! Dus ik kreeg het idee om eens keer per week gekookte aardappels, groente en vlees te bereiden, zelfs met jus.... Na lang zoeken naar de dunschiller, schilde ik een aantal aardappels en kocht ik rode kool in de supermarkt. Wel kant en klare rode kool uit het vriesvak. Vers bereiden is weer het andere uiterste; er zijn grenzen!
Ik had gehaktballen gedraaid, die ik de halve middag liet sudderen. Na bijna de aardappels te hebben laten droogkoken (het ging nog net goed), hoefde ik alleen nog maar de blokjes rode kool op te warmen, een kwartiertje voordat Peter terug zou komen van zijn werk. Ook nog even een jus gemaakt en voor de verandering de tafel gedekt. Met een bord op schoot op de bank, kijkend naar het 18 uur nieuws, kan straks ook niet meer iedere dag. Een kind heeft op meer vlakken impact op je leven dan je van te voren kunt bedenken.....
De hond pakte een speeltje en rende naar de deur. Hèt teken dat Peter thuis kwam. Ik ging nonchalant bij het fornuis staan en draaide als een volleerde kokkin de gehaktballen om. Peter kwam de keuken in lopen, begroette me met een kus en keek in de pannen. Meestal krijg ik een reactie als: ‘O lekker, rijst. Heb ik zin in!’ Nu kwam hij niet verder dan: ‘Ben je ziek? Huh, zijn dat rooie bietjes ofzo iets?’
Even later zaten we aan tafel (wel met het 18 uur nieuws op de achtergrond). De gehaktballen waren snel op, er bleven aardappels over en Peter vond de rode kool wel oké. ‘We zullen dit straks toch echt vaker moeten eten om een opgroeiend kind gevarieerd te leren eten. Ik wil echt niet dat ze zo’n moeilijke eter wordt als ik vroeger’, verdedigde ik mijn keuze voor het avondeten.
Peter vond het allemaal wel prima, maar vroeg toen of ik niet toevallig een potje appelmoes had gekocht, want ‘dat vond hij vroeger altijd zo lekker bij het avondeten’. Dat heb ik in jaren niet meer gekocht, omdat appelmoes niet echt smaakt bij pasta’s, rijst en noedels. Ik schreef het toch maar op ons boodschappenlijstje.
Aangezien wij beiden een ‘appelmoes-tic’ bij gekookte aardappels hebben, zal het bij onze dochter ook wel in de genen zitten. Laten we maar alvast een voorraadje inslaan voor ons drieën...!
Angela Gijzel (31 jaar, 33 weken zwanger)
Lees meer columns van Angela Gijzel
Lees hier meer columns van andere columnisten
