Het langst, definitely! Niet het zwaarst, want dat zegt het spreekwoord eigenlijk al. De laatste loodjes. Loodjes zijn zwaar, dus dat zegt al genoeg. Dus voor mij wegen de laatste loodjes het langst. Want ja ze duren nu al veel te lang.
Het begon natuurlijk bij het ingaan van mijn verlof. Ik ging officieel 11 november met verlof. Maar aangezien dit midden in de week viel heb ik wat vakantie dagen opgenomen. Zodoende viel mijn laatste werkdag op 5 november.
Heerlijk zeg, eindelijk verlof. Nu alle tijd voor de klusjes waar ik niet aan toekwam, lekker voorbereiden op de baby en vooral lekker shoppen en mijn eigen gekozen leuke dingen doen!
Hoe anders liep dat. Het leek wel alsof mijn lichaam het opgaf nu ik verlof had. Zoiets van: nu heb je de tijd om in te storten, dus bij deze. Je kan nu de hele dag op de bank zitten dus laten we je allerlei klachten krijgen zodat dit ook bijna het enige is wat je kunt doen.
Bekken klachten, ik kan me er nu einigzins iets bij voorstellen hoe het voelt als je met je benen wijd op een fietsstang terecht komt.
Beurs, en pijnlijk bij het lopen of lang staan. Dus nee lekker de stad in om te (baby) shoppen is er niet bij. Ik ben blij als ik de benodigde boodschappen via de slimste, lees kortste, route kan afleggen en ben dan heel trots als ik alle boodschappen red die op mijn lijstje staan.
Het slapen wordt door deze klachten ook nogal bemoeilijkt. Na een half uur (met welk kussen dan ook tussen de knieen, trust me ik heb ze allemaal gehad), gaat mijn been pijn doen en moet ik naar de andere zijde draaien. Dit draaien is nog veel pijnlijker dan blijven liggen, maar goed als ik blijf liggen kom ik niet in slaap. Alsof je een potvis terug naar zee moet duwen, draai ik mezelf om in bed onder begeleiding van diepe zuchten (alsof dat helpt), en gevloek. (Dat geeft een mens kracht zullen we maar zeggen).
Vocht vasthouden is de volgende. Mijn voeten zwellen op en doen pijn bij bewegen, elke plooi van sok, pantoffel of schoen is gegarandeerd 2 uur later nog zichtbaar. Mijn onderbenen zijn glimmend en staan strak. Wat uiteindelijk dus gaat jeuken, totdat je wel moet krabben. Natuurlijk kan je huid dit niet meer hebben en gaat die ook nog eens stuk. Hoera wat een feest.
Ik voel me ongemakkelijk, mijn buik is enorm en zit gigantisch in de weg. Als ik met de voeten omhoog wil gaan zitten om de zwelling nog enigzins tegen te gaan, kost dit een hoop kracht en moeite om die zware benen uberhaupt op de bank te krijgen.
Om vervolgens er nog moeilijker vanaf te komen als je ne t zit, omdat de deurbel/telefoon gaat of je moet plassen. Dit soort dingen komt natuurlijk altijd net op het moment dat je zit. Dus kost het 10 minuten om jezelf uit de bank te takelen om er vervolgens achter te komen, dat de mensen die aanbellen weinig geduld hebben, dat je alle moeite hebt gedaan voor een stomme telefonische enquete, of dat die paar druppels urine het eigenlijk niet waard zijn.
Op zich valt de frequentie van het plassen nog best mee, mijn grootste probleem hierbij is, dat je plotseling van het ene op het andere moment heeeeeeel nodig moet en het behoorlijk wat pijn geeft als je niet onmiddelijk gaat.
Zo komt het dus voor dat je een trotse poging waagt om samen met partnerlief naar een grote mediawinkel te gaan voor wat spulletjes.
Vervolgens sta je bij de kassa en holt je partner nog even naar boven om de vergeten inkt cartridges te halen. Vervolgens is ie daar, die aandrang. Strompelend loop je naar de service balie of je mag plassen, want partnerlief blijft erg lang weg en neemt de mobiel niet op. Sorry is het antwoord, onze toilet is stuk. Hmmm echt waar? En hoe doen alle medewerkers dat, de gehele dag? Maar aan de overkant is een lunchroom waar een wc is. Omdat je met spullen in de handen staat, probeer je nog maar eens je partner te bereiken.
Na 10 minuten voorover te hebben gehangen komt ie gelukkig uit zichzelf naar beneden. Je duwt hem de spullen in zijn handen en strompelt naar de overkant. Het blijkt een toilet met een poortje te zijn die alleen open gaat als je er geld in gooit. Natuurlijk heb je geen kleingeld in je portemonnee. Opnieuw probeer je je partner te bellen. Het doet nu toch wel pijn. Huilend probeer je nog 3x je partner te bellen die maar niet opneemt. Een geschrokken meneer die denkt dat je staat te bevallen is zo lief om je de benodigde munten toe te vertrouwen. Want ja even over dat poortje springen is er met 36 weken en een enorme buik niet meer bij. Ook kruipend zal het niet lukken. Natuurlijk belt je partner op het moment dat je eindelijk op het toilet zit.
Dit soort trauma's zorgt ervoor dat dat de laatste keer is geweest om verder dan een straal van 1 km van een toilet af te zitten en ik heb een portemonnee vol met munten inmiddels, die ik niet uitgeef aan andere dingen dan toiletbezoekjes.
Al met al wegen die laatste loodjes erg lang nu en ben ik het zat. Dus lieve natuur wil ik je vragen mag het een onsje minder zijn, en trek er ook maar een paar weekjes vanaf. 38 weken is naar mijn idee een prima voldragen zwangerschap!
Amber Schouten (28 jaar, uitgerekend eind december 2010)
