Middagdutje baby
Het is half één, tijd voor Inke’s middagdutje. Zelf heb ik er niet zoveel zin in, ik vind het veel gezelliger om haar om me heen te hebben. Maar goed, schone luier, slaapzakje aan en lekker instoppen. Inke begint gelijk te protesteren: ‘hoezo moet ik NU naar bed?’. Heel pedagogisch verantwoord vertel ik dat het tijd is voor een tukkie en dat we daarna weer gaan spelen. Maar stiekem hoop ik dat ze blijft strubbelen, als Inke namelijk blijft protesteren, doen we samen een dutje in het grote bed. Maar eerst volgens het boekje netjes in haar eigen bed….
Ik ruim de was op, ga af en toe naar een jammerende Inke, geef een speentje, stop haar weer in, muziekje aan en weer weg. Als ik bijna klaar ben, wordt het stil op haar kamertje. Ik baal, maar houd me voor, dat dit wel het beste is.
Omdat ik het enorm vertederend vind om Inke vol overgave te zien slapen, loop ik zachtjes (echt zachtjes!) haar kamer in. Tot mijn verbazing ligt ze lekker te spelen met haar speentje. Nou ja, ze valt zo vast wel in slaap. Ik sluip weer weg en ga naar beneden.
Eenmaal beneden begint Inke te huilen.
Snel naar boven en lekker samen in het grote bed! Dit is één van mijn mooiste momenten van de dag. Neus tegen neus, Inke’s handje op mijn wang. Vol verwachting kijk ze naar mij. Ik leg een arm om haar heen, zodat ze niet zo met haar armen zwaait en doe mijn ogen dicht. Af en toe gluur ik stiekem tussen mijn wimpers. Inke wordt snel slaperig en al snel slaapt ze.
Normaal gesproken val ik ook gelijk in slaap, maar nu lukt dat niet.
Ik denk aan Bas en zijn ouders, die ik ken van babyzwemmen. Een lief jongetje dat gul naar iedereen lacht. Maar dit mooie kind heeft een spierziekte. Bijna iedere week zijn ze met z’n drietjes in het zwembad. De zwemjuf is blij dat Bas er is en regelt alvast dat ze hem straks nog even mag knuffelen.
Bas heeft deze week een pleister in de vorm van een hartje op zijn wang, om zijn sonde op zijn plek te houden. Inke heeft ook wekenlang zulke hartjes gehad. Zij moest vechten om te overleven en deed dat met volle overgave. Bas moet ook ontzettend hard vechten, maar zal toch steeds moeten inleveren.
Na het zwemmen kleed ik Inke aan, zij wordt boos vanwege het feit ‘mouwen’, ik zet haar op haar benen en doordat ze afgeleid is door de omgeving, is ze zo aangekleed. Een steek gaat door mijn hart, wat gaat het toch goed met mijn kleine meid en wat heeft ze al veel bereikt! Ook Bas wordt door zijn vader liefdevol aangekleed, mijn hart doet pijn, zo’n lief en mooi kind, zo gekoesterd door zijn ouders en dan zo’n oneerlijke strijd.
Dan begint naast me Inke te bewegen, ze doet haar ogen open en ik krijg een stralende lach. Een heleboel kusjes en knuffels die Inke de rest van de dag krijgt, heeft ze aan Bas te danken.
Alies (moeder van Inke, geboren op 26 mei 2010 met 34 weken en een gewicht van 1000 gram)
Lees hier meer columns van Alies Ouwens