‘Oooo, wat een kleintje!’, ‘Oh, wat is ze gegroeid!’, twee opmerkingen die nog geen tien seconden na elkaar gemaakt werden. De eerste van iemand die ik niet ken, de ander van de moeder van een vriendin.
De feiten over Inke: 3235 gram en 49 centimeter met drie maanden.
Dat betekent dat ze sinds haar geboorte ruim 3x zo veel weegt en bijna 1,5x zo lang is. Als ‘standaard’ kinderen (van 3500 gram en 50 centimeter bij hun geboorte) dat doen, wegen ze met drie maanden ruim 10 kilo en zijn ze 75 centimeter……
Oftewel, beide opmerkingen kloppen als een bus, ze is een kleintje èn ze is enorm gegroeid.
Niets aan de hand dus.
Toch wel.
Ik ben het spuug- en spuugzat die opmerkingen over ‘dat ze zo klein is’. Ik was erop voorbereid dat bijna iedereen in de kinderwagen gluurt. Ook wist ik dat het blijkbaar heel normaal is dat je door wildvreemden wordt aangesproken.
Alleen zou ik zo graag willen dat mensen dan zeggen dat ze lief of mooi is. Want dat is ze ook! Nee, altijd alleen maar dat ze klein is.
En ergens heb ik ook nog het gevoel dat ik me moet verdedigen. Want, wie neemt zo’n klein baby’tje nou mee op een terrasje? Tsja…ze is klein, maar niet piepjong.
Ook willen mensen graag weten wat en hoe. Goh, hoe oud is ze? Dan heeft ze zeker in de couveuse gelegen? Hoelang heeft ze in het ziekenhuis gelegen? Zeker wel een zware tijd?
De meeste mensen zullen wel herkennen dat je soft wordt van een zwangerschap/bevalling. Dat heb ik zeker, maar ik ben ook bot geworden. Geen zin meer in opmerkingen op straat en geen zin in praatjes met onbekenden.
Toen ik hierover klaagde bij een vriendin sprak ze de wijze woorden ‘Ja maar Alies, ze IS ook klein’. Dat moest ik wel toegeven. Ligt het dan toch aan mij? Reageer ik overgevoelig?
Al die mensen bedoelen het goed en zijn gewoon geïnteresseerd. Moet ik het maar wat meer over me heen laten komen?
Na een kopje thee gingen we de stad in. Al snel begreep mijn vriendin waar ik het over had ‘iedereen kijkt in de wagen!’. Een half uur later liep ze verontwaardigd een babywinkel uit, de verkoopster wilde duidelijk meer weten dan de korte antwoorden die ik haar gaf.
Een uurtje later vond ze het net zo irritant als ik.
Daarna, op een terrasje, als blikken konden doden. De vrouwen naast ons kwamen namelijk tot de conclusie dat ‘dat kleintje een prematuurtje was’.
Het ligt dus niet alleen aan mij…
Maar er is één omaatje in de buurt, die mag altijd even kijken. Als ik haar tegenkom zegt ze ‘Wat een mooie wagen’ en als ze Inke heeft gezien ‘Veel geluk met uw kindje’. En dat zo’n twee keer per week.
Alies (moeder van Inke, geboren op 26 mei 2010 met 34 weken en een gewicht van 1000 gram)
