Afgelopen week was het zover: beginnen met babyzwemmen! De zwembroek was al twee weken in huis en nu Inke genoeg dijen had, zakte hij niet meer af.
Ik was een beetje zenuwachtig. Dat had twee redenen:
Ten eerste vind ik zwemmen in m'n eentje al een gedoe. Spullen inpakken (niets vergeten?) naar het zwembad, omkleden in zo’n hokje waar je nooit weet hoe je alles moet neerleggen, de hindernis kluisjes, in het zwembad een stoel veroveren en dan eindelijk zwemmen. Eenmaal uitgezwommen alles in omgekeerde volgorde, maar dan met druppend haar, nattigheid tussen je tenen, klamme handdoek en een volle blaas (want naar het toilet in een zwembad….). Aangezien (ik denk dat) Inke veel spullen nodig heeft, werd dat vast gesleep en gedoe in het kwadraat.
Ten tweede was ik nog nooit op exclusieve babyplekken geweest, als consultatiebureau, kinderdagverblijf en de ‘na-gym’. Zou ze erg opvallen als ‘kleintje’? Of zou ze ‘gewoon’ een baby tussen de andere baby’s zijn?
Goed alle spullen gepakt, daar gingen we.
Het hele omkleedgebeuren viel erg mee. Ik had een extra groot hokje, Inke in een autostoeltj en aan- en uitkleden had ik al eerder gedaan. Doordat ik de kinderwagen meehad, kon ik die tegen het deurtje zetten, zodat die niet steeds dichtviel toen ik mijn spullen in het kluisje legde. Handig! Dit valt wel mee…
In het zwembad hoef ik geen stoel te zoeken, want: kinderwagen.
Okee, dit gaat goed, Inke uit haar autostoeltje tillen en het zwembad in. Jeetje wat is dat water koud! Dat is toch altijd heel warm met babyzwemmen?
Er zijn al best wat ouders met kinderen, maar voordat ik goed en wel kon rondkijken, was het al tijd voor de zwemles van de kleinsten. Naar het diepere gedeelte van het zwembad dus.
Ineens bedenk ik dat ik totaal geen idee heb wat babyzwemmen inhoudt. Wat valt er nu te zwemmen met een baby? Nou ja, ik zal het wel zien.
De zwemjuf legt uit hoe we de baby’s moeten vasthouden. Inke kijkt vrolijk om zich heen en vraagt zich waarschijnlijk af waar ze nu weer is beland.
Dan begint zwemjuf te zingen ‘in de maneschijn’, en alle ouders zingen vrolijk mee, ondertussen gaan de baby’s heen-en-weer in het water …. Het liedje ken ik wel en zing ik ook wel eens voor Inke, maar hier, en public? Okee, even slikken….
Ik bedenk dat dit waarschijnlijk het minst erg is, als ik gewoon maar mee doe. Gelukkig zingt de moeder naast me niet heel zuiver, dus valt het niet zo op als mij dat ook niet lukt. Tussen de liedjes door vragen we ‘hoe oud is jouw zoon/dochter?’ en kijken we naar alle verschillende reacties van de kinderen.
Best gezellig eigenlijk dat babyzwemmen.
Als het liedje-gedeelte klaar is, gaan we ‘baantjes zwemmen’. Maar voordat we daarmee beginnen, mogen we kopje onder. Kopje onder?? Yeah, right. Maar het gebeurd echt; een vrouw met kind doet het voor: zo hupsakee onderwater. Om me heen zie ik allemaal mensen mèt kinderen onder water verdwijnen en snel weer bovenkomen. Zal ik dan ook maar? Ik zet even mijn verstand uit en: hup, met Inke onder water…. en weer boven. Ik, hoestend en proestend. Inke, een tikkie verbaasd….
Na de zwemles gaan we nog even met ouders en kinderen relaxen in het bubbelbad. Naast me vraagt een man, geïnteresseerd of ik hier voor het eerst ben. Als je de context babyzwemmen/vader veranderd in bubbelbad/man klinkt dat heel spannend, maar met babyzwemmen is het geloof ik erg onschuldig.
Op weg naar de kleedkamer ben ik vrolijk en opgelucht: dit was leuk! Maar nu snel naar huis, want Inke komt vast zo voor een flesje en ik ben al een beetje laat…. Toch nog stress? Nee, Inke slaapt zo diep dat ze de komende anderhalf uur echt niet wakker wordt.
Alies (moeder van Inke, geboren op 26 mei 2010 met 34 weken en een gewicht van 1000 gram)
