Ken je dat gevoel dat je ineens overspoeld wordt door een gevoel van trots? Een gevoel zo groot dat het je naar de keel grijpt en dat je tranen in je ogen krijgt? Dit gevoel kan je op de vreemdste momenten overvallen. Ik heb het bij de Sint intocht als ik zie hoe mijn kinderen vol verwachting staan te wachten, ik heb het in Euro Disney als ik die glunderende koppies zie bij de optochten. Afzwemmen, sportexamens en schooloptredens zijn ook altijd goeie momenten.
Ik had het laatst weer eens in alle heftigheid. In september is de Airborne wandeltocht. Nick en Sam zitten op de scouting en moeten dan meelopen. Chris had besloten dat we de jongens met de auto zouden brengen omdat we ze niet eerst een half uur konden laten fietsen dan 10km laten lopen en vervolgens weer een half uur terug te laten fietsen. Klinkt allemaal logisch zou je denken. Trouwens ik wilde ze ook graag zelf afgeven bij de start, ik wilde erbij zijn.
We stapten ruim op tijd in de auto. De eerste hindernis kwam al in de vorm van een omleiding. Geen probleem, Chris weet de weg en we zijn ruim op tijd. Ja hoor, de omleiding leidde ons recht een mega file in. Na bijna een half uur in de file gestaan te hebben had ik het kookpunt inmiddels bereikt. De jongens moesten om 10.45 verzamelen en het was al 10.30. Ik ben met de jongens de auto uitgestapt en we zijn gaan rennen. En dan niet zo`n klein stukje, nee 5 km hebben we gerend! Er kwam geen einde aan. Ik wist de weg niet, probeerde maar een beetje iedereen te volgen. Iedere keer als ik dacht dat we er nu toch echt waren kwam er weer een bocht met een lange weg, gek werden we ervan. Eindelijk kwamen we bij het monument aan om te zien dat de scouting was vertrokken zonder Nick en Sam. Nick kreeg tranen in zijn ogen, hij had zich er zo op verheugd. "Als we ze niet kunnen vinden ga ik die 10 km met jullie lopen. Ik ben nu toch al warmgelopen." zei ik. Nick klaarde weer op en ging zijn vriendjes zoeken. In mijn ogen was het een redelijk hopeloze missie, zie maar eens een mannetje of 25 te vinden tussen 33.000 anderen! Tot mijn stomme verbazing vond Nick iemand van de scouting. Hup, de jongens over dranghekken getild en lopen. Die koppies van ze...onbetaalbaar. Wat was ik trots op ze. Ze hadden die 5 km in 40 minuten gerend zonder klagen en nu stapten ze dapper mee in de 10 km tocht.
Chris, de meiden en ik gingen weer naar huis om 3 uur later de jongens weer in te halen. Op de fiets! En weer stonden we op dezelfde plek als die ochtend naar die welbekende speld in die hooiberg te zoeken. We wisten niet of ze al waren gepasseerd en waar ze dan naartoe gingen. Ik werd best wel zenuwachtig. Ineens hoor ik iemand op zijn vingers fluiten en heel hard "MAM!" roepen. Die fluit en die stem herkende ik. Dat was Nick. Ja hoor, daar liepen mijn 2 kanjers, voorop. Drijfnatte haren van het zweten, gladiool in de handen en een grijns van oor tot oor. Daar kwam dus die knoop in mijn maag, dat brok in mijn keel en de natte ogen. Wat was ik trots. Kayleigh was zo blij om haar broers weer te zien dat ze zo de wandeltocht inrende en Nick om zijn nek vloog. En ja, dan schiet ik dus vol.
Ik kan het inmiddels niet meer op ontzwangeren en hormonen gooien. Ik denk dat ik dus moet constateren dat ik gewoon een emotionele moeder ben. Als ik heel eerlijk ben schaam ik me er niet eens voor en hoop ik op nog heel veel van dit soort momenten.
