Soms vraag ik me wel eens af of ik de enige ben met zulke chronische zeuren aan tafel. Van vriendinnen hoor ik altijd dat hun kinderen zulke voorbeeldige eters zijn die alles lusten. Nou die van mij lusten zo goed als niets. Ze hebben een soort schijf van 5 voor zichzelf samengesteld die er makkelijk ingaat. Wat helaas niet in hun schijf van 5 vermeld staat word altijd met erg veel tegenzin gegeten. Hun schijf van 5 bestaat overigens uit: pizza, patat, pannekoeken, shoarma en tosties.
Mijn man zegt altijd tegen de jongens:"Wat mama maakt,smaakt." Maar daar stinken ze helaas niet in. Als de jongens `s middags uit school komen dan word iedere dag de vraag:"Wat gaan we eten?" gesteld. Ik snap dat niet want ze lusten niets dus wat maakt het uit wat we gaan eten? Bij alles volgt een vies gezicht en gezucht. Ik zet dapper door en zet bijna iedere avond iets uit mijn eigen (en landelijke) schijf van 5 op tafel. Helaas voor de jongens lust mijn man alles en wil hij dan ook graag verschillende dingen EN gezonde dingen eten na een dag hard werken. Die kleine meid eet als een bootwerker, die doet nergens moeilijk om. Het gebeurt soms dat als ze de pan te pakken kan krijgen ze de restjes bloemkool of stampot rauw andijvie er met de hand uitschraapt! Ik weet niet wat ik meemaak. Wat een heerlijkheid iemand die mijn kookkunsten wel op waarde weet te schatten.
Als ik dan rechts van me of recht tegenover me kijk aan tafel dan zakt de moed me geregeld in de schoenen. De dooddoeners als:"Hoe moet dat later als je bij je verkering gaat eten en je niets lust?" of "Wat nou als je bij een vriendje gaat eten en slapen en ze eten iets wat je niet lust?" worden compleet genegeerd. Soms zit ik eraan te denken om die jongens, die 10 en 7 zijn, een warmhoudbord te geven. Hoe lang ze over hun eten doen...niet normaal. We hebben van alles geprobeerd om een beetje tempo in het eten te krijgen. We begonnen met een tijdslimiet maar die zitten ze gewoon uit. "Een half uur voor ons warme eten? Nou dan wachten we toch gewoon een half uur en dan kunnen we van tafel." Eerder naar bed als je niet goed eet. "Boeiend, ik ben toch al moe." We hebben zelfs bij de middelste gezegd dat hij bij spinazie zijn bord leeg moet eten voor hij pas van tafel mag. Het resultaat? Vijf kwartier heb ik met hem aan tafel gezeten!!!
Je spinazie verplicht helemaal opeten klinkt zieliger dan het is. Ze krijgen een prakje op hun bord ter grootte van een eetlepel. Het is dus maar 1 hap die ze moeten nemen. De oudste heeft dat nu wel door maar de middelste die blijft maar schuiven en smeren. Als je ziet wat een hapjes hij neemt...een muis zou zich er nog in verslikken. Ieder hapje word dan ook met veel gevoel voor drama kokkend en met een slok water weggewerkt.
Of het tactiek is of niet maar vaak reargeren ze bij nieuwe dingen helemaal enthousiast. Dit is toch wel het lekkerste wat ze ooit gegeten hebben. Moeder blij en glunderend aan tafel. Maar dan komt de volgende hap, die gaat al langzamer naar binnen. Daarna worden de happen steeds kleiner en word er steeds meer gepraat aan tafel. Dan ruiken we al onraad. De verhalen zijn compleet onzinnig, gaan nergens over. Moeders is weer een illusie armer.
Het is gelukkig niet alleen maar kommer en kwel aan tafel. De middelste is sinds kort helemaal verslingerd aan bloemkool. Hij eet dan echt puur alleen de bloemkool, geen aardappelen en saus erbij. Ik doe het hem niet na. De oudste heeft door dat snelle en "grote" happen ervoor zorgen dat je snel van je moeders vieze schijf van 5 afbent.
Gelukkig blijft het wel altijd gezellig aan tafel en valt er veel te lachen. Ja ook over het gezeur over het eten. De jongens drijven de spot met elkaars manier van eten. Wat ik wel eerlijk moet zeggen is dat hoe slecht ze ook eten hun tafelmanieren wel goed zijn. Dat weinige wat ze eten word vol overgave met mes en vork heen en weer geschoven. Zo zie je maar, zelfs bij mijn slechte eters is iets positiefs te vinden.
Alice Mous, moeder van 3 kinderen (10, 7 en 1 jaar en in verwachting van nr. 4, uitgerekend in december 2010)
