Als ik vroeger mensen hoorde zeggen dat meiden zoveel meer werk waren dan jongens dan dacht ik altijd dat dat wel mee zou vallen en dat het gewoon een kwestie van opvoeden was. In winkels of op straat hoorde ik wel eens van die kleine meisjes als sirenes gillen, mijn trommelvliezen knetterde ervan. "Dat had mij nooit gebeurd" zei ik dan tegen mijn man. Toen we na 2 jongens een meid kregen voelde iedereen zich genoodzaakt om ons meteen te gaan waarschuwen: "Daar krijg je heel wat mee te stellen. Maak je borst maar nat. Jongens zijn veel liever en meegaander dan meisjes. "Tuurlijk, het zal mijn tijd wel uitdienen dacht ik dan. Gewoon net zo opvoeden als we de jongens doen en dan kan er niets mis gaan. Ach, heerlijke onnozelheid, ik wist niet beter.
Inmiddels ben ik de moeder van een echte peuterpuber. Alles heb ik al meegemaakt, van knetterhard en heel hoog gillen (ja bij mij gebeurd dat dus ook) tot aan hysterisch op de winkelvloer liggen. Hoe het kan? Geen idee, volgens mij ligt het echt niet aan mijn opvoeden want de jongens hebben dit nooit gedaan. De eerste keer dat mevrouw de grond lag aan te dweilen in de supermarkt heb ik stomverbaasd staan kijken. Ik wist eigenlijk niet wat ik er mee aanmoest. Wat ik wel wist was dat ik hier heel snel wegwilde want iedereen keek. Ik ben uiteindelijk toch maar verder gegaan met mijn boodschappen, weglopen was geen optie, ik had die spullen nodig. Toen ik had afgerekend heb ik gevraagd of ik mijn kar even mocht laten staan, ik moest dochterlief nog ophalen. Ik heb haar onder de arm genomen en ben de winkel met kind en boodschappen uitgelopen alsof er niets aan de hand was maar o wat schaamde ik me. Helaas is het niet bij die ene keer gebleven. Inmiddels stappen we over haar heen en doen we onze boodschappen en lachen we vriendelijk naar de mensen die ons afkeurend aankijken.
Maar ja thuis gaat ze ook geregeld los. Ook hier ligt ze vaak op de grond, ze doet haar best maar. We hebben alle vormen van drift al meegemaakt en we worden eigenlijk nergens meer echt warm of koud van. Ze begon eerst met haar hoofd op de tafel of de grond te slaan als ze boos was, daarna ging ze over op als een pitbull in de tafel bijten, toen kwam het met spullen gooien en nu loopt ze met veel gevoel voor drama hysterisch gillend naar de keuken en trekt ze de deur met veel bombarie achter zich dicht.
Laten we ook het woordje "Nee" niet vergeten. Op werkelijk alles wordt nee geantwoord. Als ze heerlijk zit te eten en om nog wat vraagt. "Is het lekker?" "Nee!" Als ze naar buiten wil en met haar schoenen aan komt. "Zal mama ze even bij je aantrekken?" Ze zit dan al voor me met haar voeten bijna in mijn neus "Nee!" "Ga je mee naar de hertjes?Wil je wat drinken? Wil je een sultana? Zullen wij buiten gaan spelen?" "Nee! Nee! Nee! Nee!" Volgens mij luistert ze niet eens als je wat vraagt. Ze ziet mijn mond bewegen dus het
antwoord is nee. Zo simpel is het.
Nu begin ik echter de laatste tijd hoop te krijgen. Hoop op het einde van deze periode. Kayleigh begint eindelijk wat beter te praten, ze kan zich beter uitdrukken. En zie, de driftbuien worden ietsjes minder. Wat zal het een zegen zijn als ze straks echt kan praten. Ik denk dat veel van haar drift ook echt onmacht is. Af en toe stort ze dramatisch ter aarde en dan zie je haar ineens denken van "wat lig ik hier te doen?". Ze staat dan doodleuk op alsof er niets gebeurt is en gaat verder met de orde van de dag.
Als ik vraag of ze iets wil eten of dinken zegt ze direct "Nee! Ja!" Ze begint een beetje te luisteren naar je vraag maar brult uit gewoonte meteen "Nee" om vervolgens heel stomverbaasd te kijken en dan alsnog "Ja" te zeggen.
Oke, toegegeven meiden zijn echt meer aanwezig dan jongens terwijl ik ze toch echt hetzelfde behandel. Maar of ik ook moet beamen dat jongens veel liever voor hun moeder zijn? Dat kan ik me nu nog niet voorstellen. Ze zijn alle 4 lief voor me. Maar ja eerst geloofde ik de drift van meiden ook niet...
