Verhuizen houdt niet alleen opruimen, weggooien en inpakken in. Daar ben ik sinds 3 weken wel achter. Bij verhuizen hoort ook opgraven. Nou ja, dat hoort bij ons gezin. Ik vraag me af of ieder gezin zo ver gaat bij zijn verhuizing en in zijn opruimwoede. Maar ja, niet ieder gezin is in het bezit van een Chris (mijn man).
Chris wist dat ik 6 jaar geleden mijn lievelingspoes Gismo in de achtertuin had begraven. Toen hij dus een keer tijdens het avondeten voorstelde om Gismo ook mee te nemen naar onze nieuwe woonplaats zaten de jongens meteen te stuiteren op hun stoel. Ik vond het lief dat hij er aan dacht maar wilde niet deelnemen aan "Expeditie Gismo". Te luguber voor mij.
Drie weken geleden had Chris besloten dat het tijd voor "De opgraving" was geworden. De jongens waren helemaal hyper. Daar liepen ze met zijn drieën naar de hortensia (Gismo ligt daar onder) met een schep in de aanslag. Chris zet de schep in de grond, zet kracht en...de schep breekt in tweeën. Als dat geen duidelijk teken is om geen grafschennis te plegen dan weet ik het ook niet meer. Jongens helemaal teleurgesteld en ik nog even gerustgesteld.
Een dag later kwam Chris vanuit ons nieuwe huis terug met een ...schep. Nee, niet nog een poging!! Kinderen weer helemaal hyper. Nu bleef de schep helaas wel heel. Daar werd de hortensia van het graf gelicht. Ik werd zenuwachtig want straks zouden ze mijn Gismo raken. Maar ja, was dat nou ook niet precies de bedoeling van de opgraving? Om Gismo toch nog een beetje waardig bloot te leggen kwam ik dus met een ijslepel voor Chris en een koffielepel voor Nick aanlopen. Het liefst had ik ook nog de invetkwast van mijn cakemakerij gegeven maar ja daar krijg je zo moeilijk het zand en de botresten uit. Sam bleef achter Nick staan. Hij had de grootste praatjes maar durfde niet te graven.
Ineens hoorde ik dat ze een botje hadden en dat Chris dacht dat hij een schedel voelde. Lekker fris om te horen terwijl ik mijn avondeten op heb staan, jongens. Gelukkig kon de hele buurt meegenieten van de opgraving want Nick en Sam schreeuwde het uit bij ieder nieuw bot. De buren zullen wel gedacht hebben dat er een lijk werd opgegraven. "We hebben een schouderblad! Is dat een bovenbeen? Wat veel ribben liggen er! Wat is dat gat in die ruggenwervel?" En ik maar zeggen dat ze zachter moesten praten. Kayleigh stond er ook bij. Toen we even niet oplette stond mevrouw ineens met een bovenbeen in haar handen rond te zwaaien. Nog zo`n viespeuk in huis. Op een gegeven moment kwam Chris bij huid,haren en vet aan. Tijd om te gaan stoppen en om aan tafel te komen voor de wortelen en aardappelen.
Gismo lag nu voor een groot deel in een schoenendoos. Ze moest de volgende dag in een vergiet schoongemaakt worden. Klein probleempje was alleen dat ik diezelfde vergiet die dag ook graag wilde gebruiken voor mijn sla. Er werd zelfs voorgesteld om Gismo daarna een nacht in de cola te leggen zodat de botjes misschien wit zouden worden. Waarom?? Ze word bij ons nieuwe huis weer opnieuw ter aarde besteld! Nick wilde eigenlijk toch wel heel graag het kopje op zijn kamer hebben. Het is nog helemaal heel met onderkaak en tandjes en dus erg mooi. 'Ja maar ik vind dat wel erg luguber schat.' Hij niet dus dat word onderhandelen. Gismo is hier met hoofd begraven en dat zou ik daar toch eigenlijk ook wel graag zien gebeuren.
Ik weet nu dat ik nooit meer dieren in mijn achtertuin begraaf. Het geeft veel te veel viezigheid als je gaat verhuizen. De andere poezen waren de avond van de opgraving helemaal doorgedraaid. Tito klom voor het eerst van haar 5-jarige leven tot aan het plafond in mijn vitrage omhoog en Jovi, onze demente niet buitenkomende poes, bleef maar als een gek door het huis rennen en vloog steeds de tuin in. Zou dat dan toch door de van vrijgekomen geest van Gismo komen?
Alice Mous, moeder van 3 kinderen (10, 7 en 1 jaar en in verwachting van nr. 4, uitgerekend in december 2010)
