Wij zijn vorige maand weer even met onze neus op de feiten gedrukt. Het is NIET vanzelfsprekend dat je een gezond kindje in je armen krijgt aan het eind van de zwangerschap. Ook al zijn de testen of onderzoeken goed dan nog blijft het hopen op een goede afloop. Gelukkig hebben wij op 19 november een mooie dochter in onze armen gekregen maar daar is wel heel veel paniek aan vooraf gegaan.
Op 19 november zijn wij de trotse ouders geworden van Alyssa Christina Jacoba. Om 12 uur precies is mevrouw met een spoedkeizersnee op de wereld gekomen. Ze weegt 3135 gram en is 46 centimeter lang.
Hier in huis heerstte al een paar dagen buikgriep en ik was bang dat ik het ook zou krijgen en dat dan net de bevalling zou beginnen. Persen met buikgriep was nou niet bepaald een ideaalbeeld van me. Met 37wkn en 3dgn werd ook ik getroffen door het virus. Gelukkig was alles rustig in mijn buik. Na een paar uur had ik zoveel buikpijn dat ik me niet kon voorstellen dat dit alleen buikgriep was. Maar ja ik wist ook niet waar mijn darmen nu precies lagen zo op het eind (hoe naief). Misschien zaten die nu wel heel hoog en waren het echt geen weeen. Toch `s avonds maar naar het ziekenhuis gebeld en die wilde ons zien.
In het ziekenhuis zette Chris mij bij de ingang af en hij zou de auto wegzetten. Terwijl ik op hem wachtte moest ik weer naar de wc. Even snel en dan weer braaf wachten in de hal op hem. Op een gegeven moment vond ik toch wel dat hij erg lang wegbleef. Zo druk was het toch niet op het parkeerdek midden in de nacht? Ineens hoor ik iemand de lift uitrennen en ik denk nog:"Zo daar is paniek als die arts zo hard komt aanrennen." Nou die arts was mijn eigen man die mij kwijt was. Hij zag mij bij binnenkomst niet en dacht dat ik al naar de verloskamers was gegaan. Daar aangekomen zag hij mij niet en vroeg hij of ze zijn vrouw toevallig hadden gezien. Die verpleegsters moesten natuurlijk allemaal lachen om die gestressde vader. Nee ze hadden me niet gezien, zat ik toevallig niet gewoon beneden. En daar rende hij dus weer naar beneden om me daar te zoeken. Dan heb je al zo`n buikpijn en dan vertelt je man je dit.
De bevalling bleek te zijn begonnen en we moesten blijven. Helaas stopte na 7uur de weeen. Gelukkig werd er besloten dat er na 2.5 week voorweeen en nu de buikgriep de vliezen zouden worden gebroken en dat ik aan het infuus zou gaan. Nu had ik nog wat energie en wie weet hoe ik me zou voelen als we gingen wachten totdat alles weer zou beginnen.
En toen begon de ellende. Het hartje maakte steeds hele diepe dippen en was soms zelfs helemaal niet meer te horen. Ik mocht alleen maar op mijn zij liggen en dat vind ik een verschrikking tijdens de bevalling. Rond 10uur had ik 4cm. Na een uurtje raakte ik ineens in paniek tijdens de weeen. Gelukkig kwam de verloskundige kijken. Ik wilde dat ze me zou toucheren maar dat wilde zij niet. Vervelend dat ik toen moest "onderhandelen" om toch getoucheerd te worden. Toen ze uiteindelijk overstag ging bleek dat mijn navelstreng was uitgezakt. Hij zat bekneld tussen mijn bekken en haar hoofdje. En toen was er echt paniek. Met de hand terugduwen lukte niet, ze was al veel te ver ingedaald, de blaas vullen om terug te duwen lukte niet. Dus toen moesten we met vliegende vaart naar de OK. Binnen 8min was ik onder volledige narcose en was de kleine meid geboren. Achteraf hoorde we dat het op een paar minuten heeft gehangen en dat het echt een wonder is dat ze het gered heeft.
Wat een geluk dat ik naar mijn intuitie heb geluisterd en dat ik me niet hab laten afschepen door de verloskundige. Gelukkig hebben we haar gezond en zonder zuurstofschade mee naar huis kunnen nemen. En nee ik heb niet het idee dat ik de bevalling niet zelf heb gedaan omdat het in een spoedkeizersnee eindigde. Juist door deze keizersnee (en mijn gevoel) heb ik haar het leven gegeven.
