En dan krijg je zonder dat je het verwacht een briefje van je zoon in je handen gedrukt. Of je op dinsdag even bij de juf wil langskomen want ze wil het een en ander met je bespreken. Oeps, slik, wat heeft hij gedaan? Toch maar even naar de juf voor iets meer uitleg. Gelukkig blijkt het niet geheel dramatisch te zijn maar is er wel reden voor een gesprek. Dat is het, meer word je niet wijzer van haar. Thuis dus maar eens aan onze groep 3er vragen of er wat gebeurd is: "Word je gepest, pest jij, snap je de uitleg niet, waarom wil de juf me spreken?" Op alles volgt een: "Nee hoor" of een: "Weet ik niet." Van hem word je dus ook niets wijzer. Dan maar braaf dagen gaan wachten tot je langs mag komen. En wachten is al niet mijn sterkste eigenschap....Ik besluit toch nog mijn laatste troef uit te spelen. De oudste ga ik uithoren! Subliem, waarom bedacht ik dat niet meteen? Hij houd altijd alles als een havik in de gaten. Alles kan hij ons vertellen over wat zijn broertje doet, zegt en schreeuwt op het schoolplein. Even voor alle duidelijkheid, dit is niet omdat hij zo bezorgd om zijn broertje is. Nee alles om hem een oor aan te naaien. Het betere klikwerk zeg maar waar ik dus eigenlijk niets mee kan. De oudste verwacht serieus dat ik zijn broertje "straf" geef omdat hij schreeuwde tijdens het speelkwartier. Daar ga ik dus naar zolder om wat wijzer te worden. Wat blijkt? Net nu ik wil weten wat de kleine man uitvreet op school weet de oudste van niets!! Nou vraag ik je. Waar is de oplettendheid wanneer je hem nodig hebt.
In de komende dagen vraag ik steeds weer of er al bekend is waarom ik moet komen. Het kan geen 10-minuten-gesprek zijn want de jongens hebben nog geen rapport gehad. Dat kan ik dus al wegstrepen. Ik ben op straat nog niet aangehouden door woedende moeders en ze hebben ook nog niet op mijn stoep gestaan. Weer iets wat ik kan wegstrepen. Nu scheelt het ook dat de moeders en ik elkaar nog niet kennen dus er valt weinig aan te houden of aan te bellen.
En dan mag ik langskomen! Eindelijk gaat het mysterie ontrafeld worden. Wat heeft mijn middelste wel of niet gedaan? De juf ontvangt me vriendelijk dus zo erg kan het niet zijn. Allereerst wil ze wat weten over de gezondheid van de jongens (ze hebben beide een erfelijke longziekte en de middelste heeft ook een immuunsysteemziekte). Na uitleg over medicijnen en ziekehuisbezoeken gaan we verder. Volgens de juf heeft mijn kleine man zijn draai goed gevonden in de klas. Kijk dat horen we graag. Hij heeft zijn draai zelfs zo goed gevonden dat hij de klasclown is. Sorry, hoe bedoel je dat? Mijn mannetje dat faalangst heeft en liever niet in de volle belangstelling staat.
Volgens de juf maakt hij vaak grappige en stoere opmerkingen waardoor de klasgenootjes altijd om hem heen willen hangen. Dit zorgt weer voor nieuwe situaties die hij meteen weer aangrijpt. De juf denkt dat ons "dialect" er ook mee te maken heeft. Wij praten "stoer" in vergelijking met de mensen hier. We komen uit een dorp dicht bij Amsterdam en praten dus plat. De mensen hier praten in onze ogen erg boers. Ja er is dus wel duidelijk verschil te horen. Maar nu komt het. Hij probeerd ook geintjes met de juf uit te halen. Meestal zijn ze komisch maar soms balanceerd hij op het randje van wat toelaatbaar is. Door dit gedrag kijken zijn klasgenootjes erg tegen hem op, hij is de stoere man. De juf vind dat we dit wel in de gaten moeten houden. En dat was het dus, HET gesprek waar ik voor moest komen.
Thuis vertel ik alles lachend aan mijn man. Volgens hem heeft de middelste duidelijk een aardje naar zijn moertje. En ik? Ik ben stiekum eigenlijk best wel trots op mijn kleine man die zich zo goed staande weet te houden in zijn nieuwe omgeving. De komende dagen zal ik er met hem over praten maar ik zal hem zeker niet verbieden om zichzelf te zijn.
Alice Mous, moeder van 3 kinderen (10, 7 en 1 jaar en in verwachting van nr. 4, uitgerekend in december 2010)
