Naarmate onze dochter Kayleigh ouder word komen er steeds meer woordjes uit haar mond rollen. Ze is nu ruim 18 maanden en ze kan al aardig praten. Leuk zou je denken. Nou vergeet het maar. Ze spreekt een of andere langvergeten Afrikaanse kliktaal. Er is werkelijk waar niets te verstaan van wat ze verteld. Het beroerde is dat zij dus de hele dag giftig met spullen loopt te gooien omdat wij haar niet begrijpen.
Toen ze begon met praten leek het op een Scandinavisch dialect en daar konden we nog wel wat uit herkennen. Vervolgens werd alles "Jalas". Voor niets werd een ander woord gebruikt. Mevrouw stond als een kleine dictator "Jalas" te roepen en wij moesten dan maar begrijpen wat ze bedoelde. Als het haar te lang duurde begon ze met een heel venijnig vingertje ergens naartoe te wijzen terwijl "Jalas" er iets harder bij werd verkondigd. Op zich zag het er toen nog wel leuk uit zo`n klein meisje van net een jaar wat op haar manier dingen voor elkaar probeerd te krijgen. En het moet gezegd worden dat ze zich ook goed kon redden. Door heel gebiedend te wijzen en ons mee te trekken kreeg ze het toch vaak voor elkaar dat we haar begrepen.
Heel langzaam kwamen er een paar klik geluidjes bij haar spraak. Ze kwijlde als een gek dus dat rare geluid kwam door de tandjes dachten we. En ach wat klonk het schattig die geluidjes die ze maakte. Iedereen moest er erg om lachen en mevrouw ging dit dialect dus uitbreiden. Er kwamen vooral veel "A"klanken bij. Dan moet je denken aan "Jas" (schoen, trappelzak), "Jaas" (jas), "Jajas" (optillen, op schoot), "Taas" (kaas, laars).
Vervolgens ging ze haar woordenschat verder uitbreiden. Er kwam een soort vochtige, rollende tongklank bij gevolgd door een "oe"klank en nog meer gekwijl. Nu kwamen de woorden als "strloe" en "sloe". Om het ons makkelijk te maken hebben we besloten dat deze twee woorden "slok" en "slof" beteken. Geen idee of dit ook zo is maar zo hebben we nog iets het idee dat we onze dochter begrijpen. De meeste mensen die haar horen praten komen niet meer bij en gaan de geluiden nadoen.
Gelukkig voor ons kan ze inmiddels ook al heel goed "die, dit, dat, dees" zeggen. Als wij al die klikgeluiden niet begrijpen dan gaat ze verder met deze aanwijzende voornaamwoorden. Samen met het ons welbekende priemende vingertje kan ze zich aardig redden. Ook weten we inmiddels wanneer we moeten bukken omdat er weer iets vliegles gaat krijgen. Daar hoeft ze niets voor te zeggen.
Ik denk dat als wij als gezin aan "Groeten uit de rimboe" mee zouden doen we zeker geen gek figuur zouden slaan. Als we in Afrika belanden dan verstaan we de stam al voor een deel en wat wij niet begrijpen dat verstaat Kayleigh wel. Vervolgens loopt ze dan als een soort stamoudste daar door de rimboe iedereen te dirigeren. En reken maar dat die stam haar volgt want ook daar zijn ze veel te "bang" voor het priemende vingertje en rondvliegend huisraad.
Het blijft mooi om te zien hoe de ontwikkeling in de eerste jaren gaat. Ze beginnen als hulpeloze hummeltjes die door huilen alles duidelijk maken. Daarna volgen klanken en met een beetje geluk volgen vrij snel daarna de woordjes. Hoe snel alles ook gaat het blijft een wonder om te mogen ervaren hoe ze vanaf dag 1 al duidelijk kunnen maken wat ze nodig hebben. En het blijft een wonder dat ik dat 4 keer mee mag maken.
