Ik dacht altijd dat de eerste paar weken na de bevalling zwaar waren. Ritme vinden, gebroken nachten, nachtvoedingen etc. Maar daar ben ik nu na 2 dochters wel van teruggekomen. Ik heb lange tijd gedacht dat ik pas weer nachtrust kreeg wanneer zij uit huis waren. De jongens sliepen beide bij 4 weken door. Misschien omdat zij flessenkinderen waren?
Kayleigh heeft tot een maand of 13 goed geslapen en toen begon de ellende pas. We wisten niet wat ons overkwam, we hadden ineens een hysterisch gillend kind in de nacht. Alles hebben we geprobeerd. In het begin werkte het nog om haar door de babyfoon toe te spreken, daar was ze van onder de indruk. Voor korte tijd. Daarna iedere keer maar naar haar toe, sussend, flesje water, toespreken, bed ergens anders neerzetten. Toen kregen we de tip om haar te laten huilen en dan steeds na 5minuten naar haar toe te gaan. Hele nachten heb ik op de bedrand gezeten. Het had totaal geen nut om
te gaan liggen want 5 minuten later moest ik er toch weer uit. Het enige resultaat was dat ze steeds harder en langer ging krijsen. Na een aantal weken hebben we deze regel maar laten varen.
Vorig jaar werd Alyssa geboren en die paste zich meteen goed aan..... aan het ritme van haar zus. Daar lagen we dus met 2 hysterica`s. Het beroerde was dat Alyssa ook nog eens bij ons op de kamer lag. Onze opzet was om de meiden samen te laten slapen op 1 kamer. Maar ja met dat geschreeuw van die 2... geen haalbare kaart. Als ik nu smsjes terug lees die ik in die periode aan mijn man heb gestuurd...mijn hart gaat naar mij zelf uit. Wat een wanhoop sprak daar uit.
Zomaar vanuit het niets besloot Kayleigh om met 20 maanden door te slapen. Wat een rust. Daar lagen we dan in de nacht, wachtend totdat ze weer los zou gaan. Iedere keer als we haar hoorden hoesten dan sloeg ons hart over. Alyssa was standvastiger dan haar zus, zij gaf niet op en ging een tandje harder. Die begon inmiddels `s avonds om 20.30 al en ging "rustig" door tot `s nachts 4 uur. Ik zie mezelf nog zitten, `s nachts om 2.30 knikkenbollend op de bank met een spelende Alyssa op de grond. God zij dank hebben de
jongens er altijd, bij beide meiden, door heen geslapen.
Van pure wanhoop heb ik uiteindelijk mijn oude consultatiebureau maar gebeld. Ik had een hele goede band met en veel vertrouwen in de wijkverpleegster daar. Haar advies? Laat maar brullen, uren lang. Met een kleine week heeft ze door dat de regels anders zijn en dan slaapt ze door. Wat was dat een verademing we "moesten" haar laten liggen en laten brullen. Iemand gaf een echt advies. We hoefden niet meer zelf iets te bedenken, wat toch niet werkte. En het mooiste was ook nog dat we met een week weer zouden doorslapen.
We begonnen op vrijdag en toen sliep ze meteen 5 nachten door. Ze is geen enkele keer wakker geworden. We snapten er niets van, we hadden haar nog niet eens hoeven laten huilen. Maar ja toen kwam nacht 6 en had mevrouw genoeg energie opgedaan met die 5 nachten slapen... Wat vonden we het moeilijk om haar te laten brullen, ik heb zelf ook nog wel eens zitten huilen op de bank. Maar het moest, wilden wij doorslapen dan moesten we nu doorzetten. Daar lagen mijn man en ik dus nachten achter elkaar op de bank
om toch maar iets te kunnen slapen. In onze kamer deden je oren zeer, zo ging ze tekeer.
We zijn nu 4 weken verder en we slapen inmiddels weer in ons eigen bed. Alyssa slaapt nog steeds niet door en kiest nog steeds de meest waardeloze uren uit om wakker te zijn. Tussen 2 en 4 is ze vaak paraat. Maar ik moet eerlijk zeggen, nu we haar laten huilen slaapt ze ook wel nachten door en het huilen is minder hysterisch. Heel langzaam begin ik te geloven dat we de meiden straks samen op een kamer kunnen doen en dat wij ook ooit onze kamer weer voor ons zelf hebben. Nooit gedacht dat ik, moeder van 4, nog zo
met mijn handen in het haar kon zitten en totaal geen idee had wat we moesten doen.
Lees hier meer columns van Alice Mous
Ga voor advies bij slaapproblemen met je kindje altijd naar het consultatiebureau. Laat je kindje nooit 'zomaar' urenlang huilen, dit kan schadelijk zijn. Ook de kinderen in deze column zijn tussentijds gekalmeerd door hun ouders.
