Na maanden van rennen, vliegen, verbouwen, opknappen, inpakken en weer uitpakken lijkt er dan eindelijk een beetje rust in ons leven te gaan komen. Ik zal eerst even een korte uitleg van mijn gezin geven. Ik ben Alice een vrouw van 36 die altijd in haar geboortedorp is blijven wonen. Ik huurde daar samen met mijn nu ex mijn eerste huis, kreeg daar 2 mooie jongens (Nick en Sam van 10 en bijna 7).
Ik ben daar ook blijven wonen na mijn scheiding en ik heb mijn huidige man Chris ook een tijdje zo gek gekregen om daar bij ons in te trekken. Ons 3e kindje Kayleigh (14mnd) werd daar ook geboren en ja ons 4e kindje dat we over een week of 10 verwachten werd daar ook verwekt. Ik ben dus eigenlijk vergroeid met mijn dorpje.
Maar ja, manlief heeft een koopwoning op een uur rijden van al mijn zekerheden. Wat moet je dan? We hebben een tijdje geprobeerd zijn huis te verkopen zodat we in mijn dorpje konden blijven wonen maar dat is dus niet gelukt. Afgelopen september hebben we de jongens verteld dat we gingen verhuizen. Tranen met tuiten werden er gehuild en dan niet alleen bij hun. Het bleek alloeen wel dat zij zich sneller bij deze beslissing neerlegde dan ik.
En toen begon het, het grote uitstellen en voor ons uitschuiven. We hadden besloten dat we pas in de zomervakantie zouden vertrekken dus we hadden nog bijna een jaar de tijd. Dat ging helemaal goed komen. Geen stress, geen centje pijn. Dachten we. Maar ja van voor je uit schuiven komt uiteindelijk wel stress. Als je dan ook nog zwanger blijkt te zijn....Verbouwen,verhuizen en hormonen zijn geen goede combinatie kan ik inmiddels vertellen.
De zomervakantie kwam steeds dichter bij en ons huis was nog net geen bouwval. Ik wilde al niet weg uit mijn dorpje maar als ik ons nieuwe onderkomen zag wilde ik helemaal niet meer weg. We zijn dapper doorgegaan en we hebben steeds onze verwachtingen en wensen bij moeten stellen. Toen de grote dag daar was heb ik met de jongens afscheid van ons oude huis genomen en hebben we niet meer achterom gekeken. Vol goede moed en frisse tegenzin gingen we naar ons nieuwe leven.
Wat was het zwaar en wat waren de mensen stug. Helaas voor de jongens was bijna iedereen hier op vakantie en waren ze dus op elkaar aangewezen. Als ik je vertel dat ze elkaar al vanaf dag 1 niet echt mogen dan kan je je een voorstelling maken van de afgelopen weken. Daarbij opgeteld dat ze ook nog eens 9.5 week zomervakantie hadden. Knettergek werden we van ze. Maar gelukkig komt aan alle slechte dingen ook een eind en begonnen hier 2 weken geleden ook de scholen weer. Wat een heerlijkheid om weer regelmaat en afleiding te hebben!
Met de school begonnen ook de clubjes. Nick heeft voor de scouting gekozen en Sam heeft voor judo gekozen. Sam wil heel graag judoleraar worden als hij groot is. Nou is dat niet erg ware het niet dat hij nog nooit 1 dag aan judo had gedaan in zijn leventje. Gelukkig blijkt hij judo helemaal het einde te vinden en kan hij dus verder gaan met zijn carriere loopbaan. Nick is helemaal op zijn plek tussen de bomen en de kampvuurtjes en hij kan niet wachten tot hij zijn eerste kamp gaat meemaken.
Alles pais en vree zou je nu denken. Ja als ik dit teruglees denk ik het zelf ook. Maar ja gevoel laat zich niet uitschakelen. Verstand is leuk maar gevoelens zijn zo sterk die kun je niet uitschakelen. Wat het probleem nu is? Je kan het al raden denk ik. Ik mis mijn dorp en alles wat daar bijhoort!!! Maar ja ik ben een grote meid en het zal met de tijd echt wel goed komen met dat gevoel en verstand van me. Voorlopig mag ik nog lekker zielig zijn van mezelf. Hoe het zich ook verder ontwikkeld 1 ding hebben we wel bereikt. Minder stress!! Wie had dat ooit gedacht als je ons de laatste maanden zo bezig zag.
Alice Mous, moeder van 3 kinderen (10, 7 en 1 jaar en in verwachting van nr. 4, uitgerekend in december 2010)
