Er word wel eens gezegd dat zielen elkaar kruizen als geliefden uit je omgeving rond dezelfde periode overlijden en geboren worden. De Circle of Live zeg maar. Men zal dit gerust wel uit een vorm van troost zeggen of uit een gebrek aan woorden. Ik kan helaas sinds 11 november zeggen dat deze woorden niets aan troost brengen. Het voelt alleen maar onrechtvaardig. Op 11 november is mijn 2e moeder, mijn tante Beppie overleden. Slechts 3 weken voor ze haar 8e "kleinkind" in haar armen zou houden.Het begon allemaal zo`n 40 jaar geleden. Mijn moeder kreeg een beste vriendin. Samen kregen ze vlak na elkaar kinderen. Het was dan ook niet meer dan normaal dat de kinderen de vriendin tante noemde. Zo gebeurde het dus dat ik op 4 juli 1974 in het trotse bezit van een tante Bep ter wereld kwam.
De eerste 20 jaar van mijn leven heb ik bij haar in de straat gewoond en was ze dus heel goed op de hoogte van mijn doen en laten. Toen ik ging samenwonen werd het contact minder maar we zagen en spraken elkaar regelmatig. Toen kwam het moment van kinderen willen. Bij ons lukte het niet en ziekenhuisbezoeken volgde. Wat was ze blij toen ik na een aantal jaren zwanger was. Ze knuffelde me zo hard dat ik bang was dat ze het kindje eruit zou knijpen. Na deze bevalling en de andere twee die volgden werden altijd eerst de opa`s en oma`s gebeld en meteen daarna mijn tante Beppie. Wat zat ze altijd trots met de nieuwe aanwinst op de bank.
Helaas maakte ze ook mee dat ik in een niet zo`n leuke scheiding verwikkeld raakte. Gelukkig veroordeelde ze nooit maar luisterde ze enkel of ze praatte af en toe lekker met me mee. En toen vond ik mijn nieuwe geluk in de vorm van mijn man Chris. Wat was ze blij voor mij en met hem. Dit geluk werd vorig jaar met een dochter bekroond. Ze werd op mijn verjaardag geboren, ook een Circle of Live. Wat vond ze het geweldig na 2 mooie jongens een schat van een meid. Stomverbaasd was ze toen we drie kwart jaar later vertelde dat er nog een kindje zou komen.
We zijn inmiddels verhuisd en het contact werd minder. Wel hield ik haar op de hoogte van alles hier, nu telefonisch in plaats van langs gaan. En toen kwam 10 weken geleden het nieuws dat ze in het ziekenhuis lag. Mijn grootste angst stond op het punt om uit te komen, mijn tante Beppie verliezen. Vorige week zijn we met zijn allen bij haar geweest. Alles hebben we elkaar gezegd, er bleef niets meer te vertellen over. Ik heb haar verteld wat het geslacht van het kindje is en hoe het gaat heten. Puur voor mijn eigen gemoedsrust. Tranen, zoenen, knuffelen, alsof ons leven er van af hing. En toen naar huis.
En daar kwam dus de 11e november het lang gevreesde telefoontje, ze was (gelukkig voor haar) in haar slaap overleden. De pijn die je dan voelt, complete onmacht. Vervolgens het besef dat ze dit kindje nooit zal zien, zal vasthouden, zal zien omgroeien, dat ze nooit meer deel van mijn leven zal zijn en geen van mijn kinderen nog zal zien opgroeien. Gelukkig kwamen de dag erna al wel weer wat mooie herinneringen aan haar naar boven en kon ik af en toe om iets lachen wat me aan haar deed herinneren.
Daar zit je dan 37 weken zwanger, klaar voor de begravenis van iemand die zo belangrijk voor je was en is. Het niet kunnen bevatten maar het helaas wel kunnen voelen. En nee, het biedt geen troost dat ze elkaar misschien wel kruizen of dat ze de kleine al gezien zou hebben. Het voelt alleen maar onrechtvaardig. Waarom mocht ze deze kleine niet leren kennen? En weet je wat nu zo raar is? Ergens diep van binnen begint de berusting toe te slaan. Ik heb haar alles kunnen zeggen wat ik voor haar voelde en wat ze voor me betekend, ik heb haar 36 jaar mogen kennen en van haar mogen genieten en niet onbelangrijk: ze heeft gezien hoe ik mijn leven op orde heb gekregen en (nu nog) 3 geweldige kinderen heb gekregen. Ik ben intens dankbaar voor het feit dat ze deze donderstenen heeft leren kennen en samen zorgen we ervoor dat nr 4 mijn tante Beppie ook leert kennen alsof ze er gewoon nog is.
Alice Mous, moeder van 3 kinderen (10, 7 en 1 jaar en in verwachting van nr. 4, uitgerekend in december 2010)
